Bazylika San Lorenzo fuori le Mura (Saint Lawrence poza murami), tak jak jest dzisiaj, jest połączeniem dwóch odrębnych kościołów, jednego zbudowanego w VI wieku naszej ery, a drugiego na początku XIII wieku ne wokół grobowca Lorenzo , diakon pochodzenia hiszpańskiego męczennik za cesarza Waleriana i pochowany na cmentarzu Ciriaca wzdłuż Via Tiburtina.

Kościół przechowuje również relikwie Santo Stefano (protomęczennika) iz tego powodu jest od niepamiętnych czasów jednym z najbardziej czczonych w Rzymie, zaliczonym do ograniczonej liczby pięciu najstarszych i najważniejszych bazylik patriarchalnych. Konstantyn już odrestaurował i ozdobił grób San Lorenzo w IV wieku i zbudował dużą bazylikę cmentarną (bazylikę maior) w okolicy.

Pod koniec VI wieku papież Pelagiusz II zbudował nowy kościół z trzema nawami i wykonalne galerie (matronea), całkowicie otoczone grobowcem (bazylika mniejsza). Starożytna bazylika maior została zniszczona między IX a XII wiekiem.

Clement III (1084-1100) zbudował klasztor i zaczął fortyfikować wioskę (Laurentiopolis), która rozwinęła się wokół bazyliki. Honoriusz Trzeci Savelli (1216-1227) nadał kompleksowi swój obecny wygląd, budując nowy kościół, który otaczał bazylikę zbudowaną przez Pelagiusza i przekształcił ją w prezbiterium odwracając jego orientację. Innocenty the Fourth (1243-1254) podniósł prezbiterium i zlecił papieskiemu przewodniczącemu.

W ciągu stuleci wykonano liczne uzupełnienia. Najbardziej radykalny z nich został wykonany w dziewiętnastym wieku przez Virgilio Vespignani (1855-1864), który został prawie całkowicie odwołany przez odbudowę po bombardowaniu w 1943 r., Która dawała kościołowi średniowieczny wygląd.

Ceglana fasada z trzema łukowymi oknami została całkowicie odbudowana po bombardowaniach i poprzedzona portykiem przypisanym Vassalletto (około 1220 r.), rodzinie marmurowych robotników, wspartej na sześciu nagich kolumnach zwieńczonych trabeacją z bogaty fryz polichromatyczny.

Dwunastowieczna romańska dzwonnica wznosi się po prawej stronie za fasadą. Portyk zdobią freski z końca XIII wieku (Historie św. Wawrzyńca i św. Szczepana i hrabiego Henryka). Wewnątrz portyku należy wspomnieć o dwóch lwach (które znajdowały się już w antycznym przedsionku) po bokach portalu wejściowego i dwóch sarchofagach na prawej ścianie, ozdobionych Historiami Starego i Nowego Testamentu oraz Scenami Rocznika.

Wnętrze z trzema nawami ujawnia na pierwszy rzut oka niejednorodną strukturę kościoła z dwiema bazylikami (oryginalną zbudowaną przez Pelagiusza i zamienioną w prezbiterium, a jedną zbudowaną przez Honoriusza) przylegającą, ale nie idealnie wyrównany. Dwadzieścia dwie kolumny dzielące nawy różnią się rozmiarem i marmurem, a być może pochodzą z bazyliki maior.

Kontrast przedstawia grobowiec kardynała Enrico Fieschiego, składający się z wczesnego chrześcijańskiego sarkofagu ze sceną ślubną i baldachimem. Podłoga, ambos i wielkanocny świecznik to dzieła Cosmati (koniec XIII wieku).

Dziewiętnastowieczna kaplica San Tarcisio by Vespignani otwiera się na końcu prawej nawy i przedstawia pięknego Ścięcia Chrzciciela Giovanniego Serodine'a (1619) szkoły Caravaggia. Do kaplicy w stylu barokowym z pomnikami grobowymi zaprojektowanymi przez Pietro da Cortona poświęconą Santa Ciriaca można dotrzeć od końca lewej nawy.

Dwie małe schody prowadzą do prezbiterium, gdzie między czterema biało-czarnymi kolumnami znajduje się spowiedź grobowca San Lorenzo. Prezbiterium jest otoczone kolumnami pavonazzetto, które wspierają wspaniałe trabeacje z trofeami ramienia i motywami roślinnymi (IV wiek).

Trabeacja z kolei wspiera matroneum. W centrum podłogi Cosmati stoi ciborium, najstarsze dzieło podpisane przez rzymskich robotników marmurowych (1148), składające się z czterech szybów porfirowych, które podtrzymują piramidalne pokrycie na małych kolumnach trabeated.

Krzesło biskupa jest umieszczone na tylnej ścianie (1254) i jest ozdobione polichromatycznymi mozaikami i kulkami, a triumfalny łuk zdobiony słynną mozaiką datuje się na koniec VI wieku, przedstawiając Chrystusa wśród Święci Paweł, Szczepan, Hipolit, Piotr, Wawrzyniec i papież Pelagiusz.

Papież jest przedstawiony w akcie ofiarowania Chrystusa modelowi bazyliki mniejszej