San Sebastiano to wczesnorenesansowy kościół w Mantui. Rozpoczęty w 1460 roku według projektów Leona Battisty Alberti, został częściowo ukończony w połowie lat siedemdziesiątych XVII wieku, kiedy to budowa spowolniła i nie była już kierowana przez Alberti. W rezultacie niewiele pozostaje pracy Albertiego poza planem, który uważany jest za jeden z najwcześniejszych i najbardziej znaczących przykładów renesansowych centralnie planowanych kościołów. Plan ma kształt greckiego krzyża, z trzema identycznymi ramionami centrującymi ramiona, pod centralną przestrzenią krzyżową bez żadnych wewnętrznych przegród. Kościół znajduje się na podziemnej krypcie, która miała służyć jako mauzoleum dla rodziny Gonzaga.

Całkowity brak kolumn w fasadzie oznaczał dla Rudolfa Wittkowera decydujący punkt zwrotny w interpretacji architektury Albertiego, wykraczającej poza jego stwierdzenia w De Re Aedificatoria, gdzie uważał kolumnę za najszlachetniejszą ozdobę budynku. Fasada ukrywająca narthex, która biegnie przez całą szerokość konstrukcji, jest dokładnie tak szeroka jak jej wysokość od poziomu wejścia do wierzchołka frontonu; może być wyposażony w idealną geometrię kwadratu.

Front świątyni został przekształcony przez Albertiego w architekturę ścian, jak zauważył Wittkower, a kompletna seria pilastrów, jak filary osadzone w ścianie, została wyrzucona do dwóch najbardziej oddalonych i dwóch otaczających Pellegrino Niezdarne wejście Ardizoniego, które nakłada się na nie i źle pasuje do jego przestrzeni.

Zachowany list z 1470 r. od patrona Ludovica III Gonzagi, markiza z Mantui, do architekta na miejscu, zgadzającego się z propozycją Albertiego, by zmniejszyć liczbę pilastrów na portyku, oświetla plan Albertiego z 1460 r. .
Dwie zewnętrzne klatki schodowe zostały dodane w XX wieku; przed 1925 r. stare fotografie pokazują, że wejście było pojedynczym schodkiem do loggii quattrocento dołączonej do projektu Alberti. Wittkower pokazuje, że plan Albertiego składał się z zestawu schodów o pełnej szerokości fasady prowadzącej do pięciu drzwi (z których trzy zostały wypełnione jako dysfunkcyjne balkony).

Najbardziej nieoczekiwanym motywem w fasadzie jest centralne pęknięcie belkowania przedstawione przez otwór okienny, niewątpliwie przeznaczone do łuku pod łukowatym belkowaniem, które łączy zewnętrzne sekcje, motyw, który Wittkower przypuszczał, że Alberti wiedział z bocznych elewacji rzymskiego łuku triumfalnego w Orange.