Kościół San Bernardino został prawdopodobnie zbudowany w drugiej połowie XV wieku, po kanonizacji świętego. Wiadomości o nim są rzadkie i rozdrobnione. Cytowany w akcie notarialnym z 1511 r. I w dwóch testamentach, odpowiednio w 1514 i 1528 r., Został ponownie poświęcony przez biskupa Milaniego w 1593 r., Prawdopodobnie po restauracji. W 1876 r. Nastąpiła restrukturyzacja, która częściowo zmieniła pierwotne cechy budynku; późniejsza odbudowa została przeprowadzona w 1926 r. Od samego początku kościół był siedzibą „scholi” Disciplini lub Flagellanti, bractwa, które łączyło powszechną praktykę biczowania, zwaną „dyscypliną”, z powszechnymi praktykami pobożności. Stowarzyszenie nie miało własnych zasad, ale postępowało zgodnie z ustawodawstwem wspólnym dla wszystkich bractw Disciplini w Bergamo, zebranych w jednej federacji z siedzibą w Schola di Santa Maria Maddalena, w budynku nadal istniejącym z wejściem w obecny przez Sant'Alessandro pod numerem 39 / D. Disciplini kościoła San Bernardino były znane w Bergamo pod nazwą Bernardinelli, a „schoia” jest często cytowana jako „Schola del GonfaIone”, ponieważ jest połączona z homonimicznym rzymskim arcybractwem. Pierwotnie bractwo zawierało wymiary i elitarny charakter, elementy wspólne dla „schole” biczowników między XV a XVI wiekiem. W 1806 r. Po dekrecie napoleońskim o rozwiązaniu bractw, oratoriów i stowarzyszeń świeckich „Schola dei Disciplini di San Bernardino” również przestał istnieć. Kościół stał się filią kościoła parafialnego. Odnowiony w 1876 roku nie wiemy, czy iw jakim stopniu fasada powtarza poprzednie formy. Całość jest jednak trzeźwa i przyjemna. Cztery pilastry w młotkowanym marmurze Zandobbio sięgają do fastigium i wpasowują się w ukształtowany gzyms, przerywając następujące łuki, które mu towarzyszą. W bocznych sektorach, w niszach z okrągłymi łukami, znajdują się posągi San Bernardino i Sant'Antonio da Padova, dwóch świętych franciszkańskich, którym najbardziej wyrażono oddanie wiernych, którzy uczęszczali do kościoła. Pośrodku, pod oknem, portal, także z marmuru Zandobbio, zwieńczony jest architrawem i kopertą ze spiczastym łukiem, w którym trygram San Bernardino jest wyryty w marmurze, litery IHS, skrót łacińskiego imienia Jezusa, które stoi nad krzyżem; wokół słońca z dwunastoma promieniami, które symbolizują dwunastu apostołów i liczne cieńsze promienie. Jest to postać stworzona przez samego świętego. Trygram pojawił się na banerach poprzedzających Bernardino, gdy wszedł do miasta, aby głosić lub na drewnianych tablicach, które święty pokazywał wiernym, aby pobudzić ich uwagę. Wielbiciele często rzeźbili go na fasadach domów. W epoce, w której bardzo częste były aluzyjne herby rodzin biorących udział w walkach frakcji, Bernardino przedstawił symbol Chrystusa, symbol pokoju. Przy wejściu dziewiętnastowieczny kompas orzechowy jest dziełem dobrej jakości w stylu gotyckim. Wnętrze ma jedną salę. Pięć spiczastych łuków wyznacza miejsca z przyspieszeniem w kierunku chóru. Centralny łuk, węższy i bardziej imponujący, z funkcją łuku triumfalnego, oddziela dwa sektory. Pierwsza to sama nawa, podzielona łukami na trzy przęsła z bocznymi kaplicami płaskodennymi. Sufit to chata. Za centralnym łukiem łuki są mniejsze, a rozpiętości krótsze. Pierwszy z nich ma dwie galerie dla kobiet na górze i ma drugie wejście do budynku po prawej stronie. Następne dwa stanowią prezbiterium, wzniesione trzy stopnie nad podłogą kościoła. Sufit jest pokryty sklepieniami krzyżowymi, z których centralny pokazuje trygram bernardyński. Możemy przyjąć dwie różne fazy budowy; część prezbiterium powinna być dodatkiem XVI wieku do prymitywnej XV-wiecznej struktury. W kościele Isabello pracował przy budowie kaplicy na zlecenie Lorenzo Pelorsi w 1511 roku. Prawdopodobnie odrestaurowany na przestrzeni wieków, dziś nie można go już zidentyfikować. Obecny wygląd kościoła jest pod silnym wpływem restrukturyzacji z 1876 r., Ale trudno jest określić zakres interwencji. Pierwsze trzy łuki powinny pozostać nienaruszone, podczas gdy pokrycie prezbiterium zostało zmodyfikowane