W poszukiwaniu konsolidacji władzy w całej Toskanii książę Cosimo I Medici przez całą swoją dominację prowadził politykę promocyjną złożoną z wielkich prac publicznych, wśród których oczywistym priorytetem była budowa wojskowa. W tym czasie zbudowano lub wzmocniono wiele licznych fortec, które nadal strzegą terytoriów dawnego Wielkiego Księstwa Toskanii.

Bohaterami tak wielkich przedsięwzięć byli między innymi Giuliano i Antonio da Sangallo, Giovanbattista Bellucci i Bernardo Buontalenti. Te dwie ostatnie należały do ​​najbardziej wykwalifikowanych architektów w tym sektorze, aw różnych czasach i przy różnych rozwiązaniach, architekci interwencji renesansowej w starej twierdzy Pistoia.

Popularna tradycja, przyjęta przez miejscową historiografię, chce, aby w średniowieczu twierdza, zbudowana przez florentyńczyków w pierwszej połowie XIV wieku, kiedy miasto odbudowywało mury, miała na imię S. Barnaba. w pobliżu kaplicy poświęconej temu świętemu. Nazwa pochodzi od Santa Barbara tylko w późniejszych czasach.

W okresie renesansu twierdza przeszła pierwsze rozszerzenie, którego prace powierzono Bellucci, w tym czasie zaangażowanym w odbudowę całego systemu obronnego miasta. Źródłem interwencji był projekt architekta Nanni Unghero, który zaplanował konstrukcję, z czworobocznym planem z bastionami w czterech rogach, pozbawionym dekoracji i głębokiej fosy dookoła. Następnie Bernardo Buontalenti włączył to jądro do nowego bastionu połączonego z murami miasta, nadając fortecę imponujący wygląd, który nadal zachowuje. W całej swojej historii twierdza doznała tylko jednego oblężenia w połowie XVII wieku, kiedy wojska papieskie zaatakowały Pistoię, ale zostały odparte przez potężne bastiony.

Pod koniec XVIII wieku wielki książę Pietro Leopoldo, w kontekście swojej ogromnej pracy reformatorskiej, postanowił rozbroić twierdzę. Stracił przy tej okazji rolę bastionu broniącego miasta, fort nadal pełnił funkcję wojskową, najpierw jako koszary, a następnie jako więzienie i dzielnica. Ważne prace konserwatorskie mają dziś na celu zakończenie długiego zaniedbania znaczącego pomnika miasta.