Kościół i klasztor zostały zbudowane przez Benedyktynek z S. Paolo w Pugnano, niedaleko Pizy, począwszy od 1407 roku. Po raz pierwszy przeniosły się do S. Anna al Renaio w 1275 roku, a stamtąd do S. Maria di Barbaricina.

Kościół, konsekrowany w 1427 r., został odnowiony przez Girolamo Ammannati na początku XVI w. i ponownie otwarty w celu oddania mu czci w 1584 r. W latach 1741–1747 został ponownie całkowicie przebudowany przez dwóch braci Melani, architekci i malarze z Pizy, nadając mu wygląd, który widzimy dzisiaj. Klasztor został stłumiony w 1786 r., Aw 1809 r. Został przekształcony w szkołę z internatem dla dziewcząt; w 1987 r. stał się siedzibą Scuola Superiore di Studi Universitari e di Perfezionamento di Sant'Anna.

Dekoracja elewacji jest prosta: stiukowe kapitele i listwy, fronton z wazonami na rogach, rzeźbione marmurowe drzwi i okno powyżej. Dzwonnica jest z cegły z dachem w kształcie guzka.

Wewnątrz znajduje się jedna sala poprzedzona atrium ze sklepieniem krzyżowym, spoczywająca na czterech filarach. W galerii powyżej znajduje się organ, zbudowany w 1850 r. Przez Nicodemo Agati. Okna ozdobione są stiukowymi ramami, a dwanaście wypustek w białych sztukateriach przedstawiających świętych i proroków, wykonanych przez Giovanniego Frullaniego w 1747 roku. Wszystkie inne ozdoby są w Stucco.

Wzdłuż ścian znajdują się cztery ołtarze Andrei Vaccà z 1740 r., z obrazami z tej samej daty Ozdobny ołtarz główny, z aniołami nad frontonem, jest w stiuku i marmurze; zbudowano go dla dużego drewnianego krucyfiksu z początku XIV wieku ze szkoły burgundzkiej, niegdyś w katedrze, a teraz wystawionego w Muzeum Opera del Duomo.