Muzeum Narodowe San Marco, które znajduje się w zabytkowej części dawnego klasztoru dominikanów, znajduje się na Piazza San Marco we Florencji we Włoszech. Muzeum, które samo w sobie jest arcydziełem architektury Michelozzo i budynkiem o najwyższym znaczeniu historycznym w mieście, ma najlepszą kolekcję w świecie dzieł, zarówno na drewnie, jak i fresku, autorstwa Beato Angelico, który mieszkał w tym klasztorze za pewien okres. Inni reprezentowani tutaj mistrzowie to Fra 'Bartolomeo, Domenico Ghirlandaio, Alesso Baldovinetti, Jacopo Vignali, Bernardino Poccetti, Giovanni Antonio Sogliani i inni. W lapidarium znajdują się także pozostałości budynków zburzonych podczas odbudowy stolicy Florencji (w latach 1865-1871). San Marco nadal pozostaje wspólnotą dominikańską, a bracia zamieszkują wewnętrzny klasztor, za kapitularzem. Pierwotny kompleks został wzniesiony dla rodziny Silvestrini przed 1300 r. I oprócz funkcji klasztoru był również używany jako kościół parafialny. Niektóre ślady fresków pozostają w tym okresie w pomieszczeniach znalezionych pod niedawno odkrytym chodnikiem. W 1418 r. Mnichom oskarżonym o przepadek klasztornej władzy nakazano opuszczenie kompleksu, ale potrzebna była bezpośrednia interwencja papieża Eugeniusza IV i Rady Bazylejskiej, aby ostatecznie struktura została pozostawiona dominikanom obserwującym z San Domenico di Fiesole, dopiero w 1437 r. Decydującym czynnikiem była również interwencja Cosimo de 'Medici, który już w 1420 r. poparł zreformowany klasztor franciszkański Bosco ai Frati i wykazał, że od powrotu z wygnania (1434 r.) chciał przesiedlić spostrzegawczą wspólnotę Dominikanów we Florencji. Kiedy silvestrines przeniosły się do najmniejszego klasztoru San Giorgio alla Costa, dominikanie przejęli go, ale znaleźli zniszczoną strukturę, w której mieszkali przez około dwa lata w wilgotnych celach i drewnianych chatach. W 1437 r. Cosimo zlecił Michelozzo, zaufanemu architektowi z domu Medyceuszy, przebudowę klasztoru według najnowocześniejszych kanonów renesansowych. W 1438 r. Prace były już w toku, a ostateczne poświęcenie miało miejsce w nocy Objawienia Pańskiego w 1443 r., W obecności papieża Eugeniusza IV i arcybiskupa Capua i kardynała Niccolò d'Acciapaccio. Klasztor był jedną z prac, które znajdowały się w centrum nowego układu północnej dzielnicy centrum Florencji („dzielnica Medici”), wraz z rodzinnym pałacem i bazyliką San Lorenzo. Wielki okres mecenatu Medyceuszy osiągnął swój szczyt w tych latach, zwłaszcza gdy Rada przeniosła się do Florencji w 1439 roku. Cosimo zainwestował znaczną sumę pieniędzy w odbudowę klasztoru, wypłacając ponad 40 tysięcy florenów, o czym świadczy Vasari w życiu. Michelozzo pracował tam od 1439 do 1444 roku. Kompleks został zaprojektowany zgodnie z zasadami prostej, ale niezwykle eleganckiej funkcjonalności: ściany otynkowane na biało, pokoje rozmieszczone na dwóch krużgankach (Sant'Antonino i San Domenico), z rozdziałem, dwoma refektarzami i pensjonatem na parterze. Na pierwszym piętrze mieściły się komórki mnichów, małe pomieszczenia zamknięte pod pojedynczym sufitowym pokryciem dużymi kratownicami. Klasztor, kapitularz i północny dormitorium musiały być ukończone w latach 1440-1441. Południowy dormitorium, z widokiem na plac, został ukończony w 1442 r. Prace kontynuowano w jednej lub drugiej części klasztoru do 1452 r. Biblioteka na pierwszym piętrze, z przestronną przestrzenią z dwiema kolumnadami tworzącymi trzy nawy pokryte sklepieniami kolebkowymi. Liczne okna oświetlają otoczenie naturalnym światłem, ułatwiając naukę, czytanie i kopiowanie rękopisów. Tutaj studiowali cenne dziedzictwo książki zebrane przez Medyceuszy (z rzadkimi greckimi i łacińskimi tekstami) humanistów, takich jak Agnolo Poliziano i Pico della Mirandola. Oprócz Fra Angelico, Antonino Pierozzi i Fra Bartolomeo, Fra Girolamo Savonarola mieszkał tam od 1489 r., Który przekształcił klasztor w swoją siedzibę: po przejęciu władzy rzucił się mocno na lubieżnych i ostentacyjnie luksusowych strojów Florentczyków, zanim stali się wrogami. kuria papieża Aleksandra VI Borgii i kończąca się na stosie na Piazza della Signoria (1498). Kompleks został po raz pierwszy wywłaszczony w 1808 r., Zwrócony braciom po upadku Napoleona, a następnie w dużej mierze skonfiskowany przez państwo w 1866 r. (Dekret królewski z 7 lipca 1866 r.)