Campanile Giotta to wolnostojąca dzwonnica, która jest częścią kompleksu budynków, które tworzą katedrę we Florencji na Piazza del Duomo we Florencji, Włochy. Stojąca obok bazyliki Santa Maria del Fiore i Baptysterium św. Jana wieża jest jedną z wizytówek florenckiej architektury gotyckiej z projektem Giotta, bogatymi dekoracjami rzeźbiarskimi i inkrustacjami z marmuru polichromowanego. Ta smukła konstrukcja stoi na planie kwadratu o boku 14,45 metra (47,41 stopy). Osiąga wysokość 84,7 metrów (277,9 stóp) podtrzymywaną przez cztery wielokątne przypory w rogach. Te cztery pionowe linie przecinają cztery poziome linie, dzieląc wieżę na pięć poziomów. Po śmierci Arnolfo di Cambio, pierwszego Mistrza Dzieł Katedry w 1302 roku i po przerwie trwającej ponad trzydzieści lat, słynny malarz Giotto di Bondone został nominowany na swojego następcę w 1334 roku. lat. Giotto skoncentrował swoją energię na projektowaniu i budowie dzwonnicy katedry. Stał się wybitnym architektem dzięki rosnącej autonomii architekta-projektanta w stosunku do rzemieślników od pierwszej połowy XIII wieku. Pierwszy kamień został złożony 19 lipca 1334 roku. Jego projekt był zgodny z polichromią katedry, zastosowaną przez Arnolfo di Cambio, nadając wieży widok, jakby był „pomalowany”. W swoim projekcie zastosował także światłocień i jakąś formę perspektywy zamiast ścisłego rysunku liniowego dzwonnicy. I zamiast filigranowego szkieletu gotyckiego budynku, zastosował powierzchnię kolorowego marmuru w geometryczne wzory. Kiedy zmarł w 1337 r., Ukończył dolną kondygnację jedynie marmurową zewnętrzną umocnieniem: geometryczne wzory białego marmuru z Carrary, zielony marmur z Prato i czerwony marmur ze Sieny. To dolne piętro jest ozdobione z trzech stron płaskorzeźbami w sześciokątnych panelach, po siedem z każdej strony. Kiedy drzwi wejściowe zostały powiększone w 1348 r., Dwa panele zostały przeniesione na pustą północną stronę i dopiero znacznie później, pięć kolejnych paneli zostało zleconych z Luca della Robbia w 1437 r. Liczba „siedem” ma specjalne znaczenie w znaczeniu biblijnym: symbolizuje doskonalenie człowieka. Trudno jest przypisać ojcostwo artystyczne do tych paneli, niektóre mogą być autorstwa samego Giotta, a inne Andrei Pisano (lub ich warsztatów). Dzięki tej pracy Giotto wraz z Brunelleschim (kopuła katedry we Florencji) i Alberti (wraz z traktatem De re aedificatoria, 1450) stał się jednym z ojców architektury włoskiego renesansu. Giotto został zastąpiony mistrzem dzieł w 1343 roku przez Andreę Pisano, znanego już z Południowych Drzwi Baptysterium. Kontynuował budowę dzwonnicy, skrupulatnie przestrzegając projektu Giotta. Nad dolnym poziomem Giotta dodał drugą powięź, tym razem ozdobioną panelami w kształcie rombu (1347–1341). Zbudował dwa kolejne poziomy, z czterema niszami po każdej stronie i każdym poziomie, ale drugi rząd nisz jest pusty. Budowa została wstrzymana w 1348 roku, w roku katastrofalnej Czarnej Śmierci. Pisano został zastąpiony przez niego Francesco Talenti, który zbudował trzy najwyższe poziomy, z dużymi oknami, uzupełniając dzwonnicę w 1359 roku. Nie zbudował iglicy zaprojektowanej przez Giotta, obniżając w ten sposób zaprojektowaną wysokość 122 metrów (400 stóp) do 84,7 m (277,9 ft) Na szczyt, z zapierającą dech w piersiach panoramą Florencji i okolicznych wzgórz, można się dostać 414 schodkami. Wszystkie obecne dzieła sztuki na dzwonnicy są kopiami. Oryginały zostały usunięte między 1965 a 1967 rokiem i są teraz prezentowane w Museo dell'Opera del Duomo, za katedrą.