Arena del Sole to jeden z historycznych teatrów w Bolonii. Jego początki sięgają 1810 r. Został ponownie otwarty w 1995 r. Po ośmiu latach odbudowy.
Historia W czasie francuskiej okupacji Bolonii (1796-1816), z inicjatywy Pietro Boniniego, handlarza skórami, wybudowano arenę na świeżym powietrzu nad terenem zajmowanym niegdyś przez stary klasztor S. Maria Maddalena: dokładnie tak nazywa się Arena del Sole, ponieważ w miesiącach letnich oferowała przedstawienia teatralne od popołudnia do zachodu słońca. W 1810 r. Carlo Asparri, wyznawca Filippo Antoliniego, zbudował tarasową półkolistą strukturę w stylu neoklasycznym i oświeceniowym oraz inspirację, która stała się typowym przykładem popularnego teatru dla sztuk teatralnych, dramatów, bali karnawałowych, przedstawień cyrkowych. Fasada wykonana przez Gaetano Rubbi w 1888 r. To jedyna dziewiętnastowieczna budowla w pierwotnej formie. Wysoka arkada spoczywa na trzech dużych sklepieniach łukowych wspartych na sprzężonych kapitelach korynckich i dużym nawisie gzymsu. Pismo biegnie jak fryz nad arkadą z napisem „Miejsce poświęcone występom dziennym”. Ukwiecony fronton Alfredo Neri wyświetla posągi Apolla, w środku Poezję (po lewej) i Tragedię (po prawej). W 1916 roku teatr dodał do swojej konstrukcji ruchome oprawy, aby w pełni funkcjonować także w sezonie zimowym podczas występów na żywo i jako sala kinowa. Pokazy filmowe znacznie wzrosły w latach trzydziestych ubiegłego wieku, co było wstępem do gruntownej renowacji w kinie w 1949 roku. W latach 70. projekt Cervellatiego - uważany wówczas za zbyt ambitny - zaproponował przekształcenie go w wielofunkcyjne centrum kultury. Najnowsza historia areny rozpoczęła się w 1986 r. Od przejęcia przez gminę Bolonii kompleksu budowlanego, należącego wówczas do Opery Pia Giovanni XXIII, w celu zapewnienia miastu odpowiedniego teatru prozatorskiego. Renowacja odbyła się w trzech różnych etapach (1984, 1986, 1991) z wielką inauguracją w 1995 roku. Po raz pierwszy we Włoszech dodano modułową platformę drewnianą, która dzięki mechanizmowi napędzanemu wodą może podnieść stoiska do poziomu sceny, z odpowiednim powiększeniem tego ostatniego do maksymalnie 25 metrów. Projekt Gianfranco Dellerba czerpał inspirację z tarasowego cavea w kształcie litery U, znajdującego się w renesansowym teatrze Sabbioneta i teatru Farnese w Parmie. Większa sala teatralna ma 952 miejsca, podczas gdy mniejsza ma 220 do 300 miejsc. Po stronie południowej struktura teatru otwiera się na XV-wieczny klasztor starego klasztoru, wewnętrzny dziedziniec przez duże szklane okno i na dziedziniec via S. Giuseppe po stronie północnej.