Kościół pochodzi z końca C. IV. Senator Bizante zarządził budowę kościoła na ruinach dwóch domów świętych męczenników pod dowództwem Giuliano l'Apostata (361-363). Obok oryginału zbudowano mały klasztor, który został zniszczony, a następnie odbudowany pod rządami Pasquale II (1099-1118). Ważne prace konserwatorskie miały miejsce na początku C. XVIII iw połowie C. XX.

Fasada jest podzielona na dwie części. Dolna część zawiera ganek z C. XII zdominowany przez galerię, która została dodana w 1216 roku. Górna część, do tyłu, charakteryzuje się łukowatym polilychnowym oknem na sortujących kolumnach. Wnętrze podzielone jest na trzy nawy ograniczone szesnastoma kolumnami pochodzącymi z C. IV po stronie pilastrów. Przez wspomniany ołtarz główny jest miejsce, w którym pochowano zwłoki świętych.

Domy kościelne są dziełem popularnych artystów, takich jak Antoniazzo Romano i Nicolò Cirignani detto il Pomarancio. Na końcu nawy po prawej stronie, po dziewiętnastowiecznej kaplicy S. Paolo della Croce (założyciela Ordine dei Passionisti), znajduje się mała klatka schodowa prowadząca do rzymskich domów, gdzie można podziwiać freski i mozaiki sięga C. II i IV.