Pałac Królewski w Neapolu znajduje się w centrum Neapolu, w południowych Włoszech.
Była to jedna z czterech rezydencji w pobliżu Neapolu używanych przez królów Burbonów podczas rządów Królestwa Dwóch Sycylii (1730-1860): pozostałe to pałace w Casercie, Capodimonte z widokiem na Neapol i trzecia Portici, na zbocza Wezuwiusza.

Pałac znajduje się w miejscu wcześniejszej rezydencji, w której mieszkał były wicekról Don Pedro de Toledo, markiz Villafranca. Budowę obecnego budynku rozpoczął w XVII wieku architekt Domenico Fontana. Zamierzając pomieścić króla Filipa III Hiszpanii podczas wizyty, która nigdy nie spełniła się w tej części jego królestwa, początkowo mieścił się w nim wicekról Fernando Ruiz de Castro, hrabia Lemos. W 1616 r. Fasada została ukończona, a do 1620 r. Wnętrze ozdobili freski Battistello Caracciolo, Giovanniego Balducciego i Belisario Corenzio. Dekoracja Kaplicy Królewskiej Wniebowzięcia nie została ukończona do 1644 r. Przez Antonio Picchiattiego.
W 1734 roku, wraz z przybyciem Karola III Hiszpanii do Neapolu, pałac stał się królewską rezydencją Burbonów. Z okazji ślubu z Marią Amalią z Saksonii w 1738 roku Francesco De Mura i Domenico Antonio Vaccaro pomogli przebudować wnętrze. To Charles zbudował pozostałe trzy pałace położone bardziej peryferyjnie od centrum miasta. Dalsza modernizacja miała miejsce za czasów Ferdynanda I Sycylii. W 1768 r., Z okazji ślubu z Marią Karoliną Austrii, pod kierunkiem Ferdinando Fugi, przebudowano wielką salę i dodano teatr dworski. W drugiej połowie XVIII wieku „nowe skrzydło”, które w 1927 roku stało się Biblioteką Narodową Vittorio Emanuele III. W XVIII wieku rezydencja królewska została przeniesiona do Reggia w Casercie, ponieważ to śródlądowe miasto było bardziej odporne na atak morski, a także bardziej oddalone od często buntowniczej ludności Neapolu.
W czasie okupacji napoleońskiej wzbogacili się Joachim Murat i jego żona Caroline Bonaparte o neoklasyczne dekoracje i wyposażenie. Jednak pożar w 1837 r. Zniszczył wiele pokoi i wymagał renowacji w latach 1838–1858 pod kierunkiem Gaetano Genovese. W tym okresie dodano kolejne dodatki do Party Wing i Belvedere. Na rogu pałacu z Teatrem San Carlo powstała nowa fasada, która zasłoniła wicekrólański pałac Pedro de Toledo.
W 1922 r. postanowiono (dekretem ministra Anile) o przeniesieniu tutaj zawartości Biblioteki Narodowej (do tej pory w pałacu Narodowego Muzeum Archeologicznego). Przeniesienie zbiorów bibliotecznych nastąpiło do 1925 r.
W czasie II wojny światowej biblioteka doznała bombardowań, a późniejsza okupacja budynku przez wojsko spowodowała poważne szkody. Obecnie w pałacu i przyległych terenach znajduje się słynny Teatro San Carlo, mniejsze Teatrino di Corte (niedawno odrestaurowane), Biblioteca Nazionale Vittorio Emanuele III, muzeum i biura, w tym biura regionalnej rady turystycznej.
W 1888 r. król Umberto I z Savoy dokonał zmian w zachodniej stronie fasady budynku (front na Piazza del Plebiscito), pokazując w niszach szereg posągów wybitnych władców dynastii, by rządzili tym miastem od czasu założenia Królestwo Neapolu w XII wieku. Posągi są wyświetlane w porządku chronologicznym w odniesieniu do dynastii przynależności, która panowała w mieście, a zaczyna się od Rogera Normana, kiedy miasto było niepodległym państwem (wyrzeźbionym przez Emilio Franceschi), a kończącym na Vittorio Emanuele II, największy wzrost i dodany ostatni pod wolą samego króla (wyrzeźbiony przez Francisa Jerace). Inne posągi to Fryderyk II Hohenstaufen (autorstwa Emanuele Caggiano), Karol I z Andegawenii (wyrzeźbiony przez Tommaso Solari (1820-1889)), Alfonse z Aragonii (wyrzeźbiony przez Achille D'Orsi), cesarza cesarza Karola V (wyrzeźbiony przez Vincenzo Groan ), Karol III Hiszpanii (wyrzeźbiony przez Raffaele Belliazzi) i Joachim Murat (rzeźbiony przez Giovanniego Battistę Amendola). Żadna z posągów nie odnosi się do dynastii Bourbonów, nawet Karola Burbona, który jest właściwie wyryty imieniem Karola III.: ,,,,,,,