Budynek, w którym mieszczą się biura prowincji Campobasso, pierwotnie urodził się jako letnia rezydencja dla neapolitańskiej rodziny De Tilla. Nazwa Palazzo Magno zawdzięcza ją następnemu nabywcy, Mercurio Magno, który był jej właścicielem w latach 1902–1936, w roku, w którym przekazano go organowi prowincji. Przejście z użytkowania mieszkalnego do użytku instytucjonalnego doprowadziło do serii interwencji i zmian, w tym rozbudowy z dodaniem trzech skrzydeł do centralnego korpusu, niezbędnych do uczynienia konstrukcji bardziej odpowiednią dla nowej funkcji.

Duch burżuazji, który przeniknął do dziewiętnastowiecznej fundacji, wciąż odbija się echem w długich korytarzach i dużych salach oświetlonych dużymi oknami, drewnianymi meblami i sofami zdobiącymi pokoje. I ten sam duch burżuazyjny zmniejszył się do jednolitego i patriotycznego akcentu, który można zobaczyć obserwując wizytówkę mundurów Gabriele Pepe, intelektualisty z Molise, prekursora Zjednoczenia Włoch i Risorgimento oraz starożytnej trójkolorowej flagi z wizerunkiem Garibaldi trzymał się w pokoju prezydenta.

Ta podróż przez historię naznaczona jest obecnością, wzdłuż korytarzy i pomieszczeń, bogatej i różnorodnej kolekcji dzieł sztuki o wysokiej wartości historycznej i artystycznej: z obrazu z 1542 r. podpisanego przez Gianmarię Felice przedstawiającą „ Pokój między krzyżowcami i trynitarzami ”, podstawowy epizod w historii społecznej Campobasso, do pięknego portretu„ King Vittorio Emanuele III ”z 1939 r. Autorstwa Amedeo Trivisonno.

W 2012 r. administracja prowincji postanowiła otworzyć drzwi tego pojemnika sztuki i historii obywatelom i gościom, integrując istniejący fundusz z serią obrazów przedstawiających „Boską komedię”, stworzoną przez malarza Antonio Pettinicchi z Molise i przejęty przez Prowincję.

Są to dzieła o silnym oddziaływaniu chromatycznym, w których cierpiąca ludzkość Dantego zostaje przemieniona i urzeczywistniona w dzisiejszej cierpiącej ludzkości. „Emigranci, chłopi, kalecy, chorzy, rodzina Codacchio, muzycy, poeci, malarze, święci wkraczają do Raju. Ci, którzy mieli bardzo mało, odporni do końca i tacy jak malarze, poeci, muzycy itp., Którzy również zaatakowane przez społeczeństwo i życie, dają nam siłę do przetrwania ”, pisze artysta o swojej pracy.

W ten sposób powstaje ścieżka wewnątrz budynku, która wychodząc z atrium, często używana do czasowych wystaw fotografii i sztuki, rozwija się wzdłuż schodów i korytarzy wyższych pięter, poprzez połączenie sztuka, historia i literatura opowiadająca historię człowieka z obrazami, przedmiotami i dziełami.