Budowa, dokonana przez Bonifacio VIII, rozpoczęła się w 1296 roku, ale została zakończona dopiero w 1420 roku. Dzisiejszy wygląd jest spowodowany przebudową dokonaną w latach 1479-1483 i zamówioną przez Jacopo di Pietrasanta i Sebastiano Fiorentino. W 1756 roku Luigi Vanvitelli całkowicie przekształcił wnętrze kościoła i zmodyfikował XV-wieczną dzwonnicę.

Fasada, typowy przykład rzymskiej architektury renesansowej i poprzedzona szeroką klatką schodową, przedstawia duży portal z trójkątnym szczytem w dolnej części. Po bokach znajdują się dwa mniejsze portale z okrągłymi oknami na górze. Górna część ma okrągłe okno i obramowany trójkątny szczyt.

Wnętrze podzielone jest na trzy nawy i ma po pięć kaplic po obu stronach. Po prawej stronie centralnego portalu znajduje się „Madonna del Parto” Jacopo Sansovino (1521). W pierwszej kaplicy po lewej stronie znajduje się słynny obraz „Madonna dei Pellegrini” (1604) Caravaggia, a trzeci pilaster po lewej stronie nawy głównej ozdobiony jest freskiem Raffaello przedstawiającym „Profeta Isaia” (1512) .

Ołtarz główny, zbudowany na podstawie projektu Berniniego w 1627 r., nosi „Vergine con Bambino” pochodzące z kościoła Santa Sofia w Konstantynopolu. Szczególnie ważny jest ołtarz przedstawiający „Sant'Agostino, Giovanni evangelista e Girolamo” Guercino (1591–1666), znajdujący się w trzeciej kaplicy po prawej stronie i poświęcony świętemu, któremu nadano imię kościoła.

Wewnątrz kościoła jedna z kaplic poświęcona jest Santa Monica, gdzie została pochowana. Jej ciało zostało zabrane z Ostii w 1483 roku.