Galeria Doria-Pamphilj znajduje się w pałacu o tej samej nazwie, zbudowanym między połową XV a początkiem XVIII wieku, który wcześniej należał do rodziny Della Rovere, a następnie stał się własnością rodziny Aldobrandini z 1601 roku i rodzina Pamphilj z 1647 r., po ślubie Olimpii Aldobrandini i Camillo Pamphilj.

W 1651 roku Giambattista Pamphilj, po wstąpieniu na tron ​​papieski z imieniem Innocentego Dziesiątego (1644-1655), ustanowił w nim Galerię. Oddział Doria Pamphilj zastąpił bezpośrednie zejście rodziny Pamphilj w 1760 roku. Rozmieszczenie obrazów w Galerii rozłożone jest na cztery skrzydła i jest zgodne ze wskazówkami zawartymi w dokumencie z XVIII wieku, gdzie dokładna lokalizacja każda praca jest określona zgodnie z kryterium symetrii, a czasem z typologicznym i stylistycznym powinowactwem.

Zawiera obrazy Rafaela (Portret Andrea Navagero), Tycjana (Salome z głową św. Jana Chrzciciela), Domenichino (Susan i starcy), Parmigianino (Madonna z Dzieciątkiem, Narodzenia) , Caravaggio (Odpoczynek podczas lotu do Egiptu, św. Jana Chrzciciela i Magdaleny), Annibale e Ludovico Carracci (Satyr i pasterz, Madonna z Dzieciątkiem, Św. Sebastian), Mattia Preti (skruszona Magdalena, Św. Jan Chrzciciel , Chrystus prowadził na Scala Santa), Guercino (Erminia znajduje Tredred rannych, Alegoria wiosny, Powrót syna marnotrawnego, Św. Józefa), Guido Reni (Madonna adorująca Niemowlę, Św. Piotra skruszonego, Święta i świecka miłość), Velazquez (portret Innocentego dziesiątego), Brueghel Starszy (Krajobrazy), Gaspard Dughet (Krajobrazy). Starożytne i XVII-wieczne rzeźby, w tym kilka sarkofagów i popiersi, takie jak dwie niewinne dwunastki autorstwa Gian Lorenzo Berniniego i Alessandro Algardiego, są pozbawione motywów. Cztery gobeliny z XVI wieku wyprodukowane w Brukseli, reprezentujące fazy poprzedzające i kończące bitwę pod Lepanto, są godne uwagi.