Oficjalnie nazwany Chiesa del Santissimo Nome di Gesù all'Argentina (angielski: Kościół Najświętszego Imienia Jezus w „Argentynie”), jego fasada jest „pierwszą prawdziwie barokową fasadą”, wprowadzającą styl barokowy do architektury. Kościół był wzorem dla niezliczonych kościołów jezuickich na całym świecie, zwłaszcza w obu Amerykach. Kościół Gesù znajduje się na Piazza del Gesù w Rzymie.

Najpierw poczęty w 1551 r. przez świętego Ignacego z Loyoli, założyciela jezuickiego Towarzystwa Jezusowego i działającego podczas reformacji protestanckiej i późniejszej reformacji katolickiej, Gees był także domem Przełożonego Generalnego Towarzystwa Jezusa aż do stłumienia zakonu w 1773 roku. Kościół został później odzyskany przez jezuitów, przyległy pałac jest teraz rezydencją jezuickich uczonych z całego świata studiujących na Uniwersytecie Gregoriańskim w ramach przygotowań do święceń kapłańskich.

Chociaż Michał Anioł, na prośbę hiszpańskiego kardynała Bartolomeo de la Cueva, ofiarował z pobożności, aby zaprojektować kościół za darmo, przedsięwzięcie zostało sfinansowane przez kardynała Alessandro Farnese, wnuka papieża Pawła III, papieża który zezwolił na założenie Towarzystwa Jezusowego. Ostatecznie głównymi architektami zaangażowanymi w budowę byli Giacomo Barozzi da Vignola, architekt rodziny Farnese i Giacomo della Porta. Kościół został zbudowany w tym samym miejscu, co poprzedni kościół Santa Maria della Strada, gdzie święty Ignacy Loyola modlił się przed obrazem Matki Boskiej. Ten obraz, teraz ozdobiony klejnotami, można zobaczyć w kościele w kaplicy Ignacego po prawej stronie ołtarza.

Budowa kościoła rozpoczęła się 26 czerwca 1568 r. według projektu Vignoli. Vignola był wspomagany przez jezuitę Giovanniego Tristano, który przejął władzę od Vignoli w 1571 r. Po jego śmierci w 1575 r. Zastąpił go jezuicki architekt Giovanni de Rosis. Giacoma della Porta był zaangażowany w budowę sklepienia krzyżowego, kopuły i absydy.

Korekta projektu fasad Vignoli autorstwa della Porta dała historykom architektonicznym możliwość dokładnego porównania zrównoważonej kompozycji Vignoli w trzech nałożonych płaszczyznach i dynamicznie zespolonego napięcia Della Porta związanego silnymi pionowymi elementami, kontrastami, które zaostrzyły architekturę spostrzeżenia historyków na temat ostatniego stulecia (Whitman 1970: 108). Odrzucony projekt Vignoli pozostawał łatwo dostępny dla architektów i potencjalnych patronów w rycinie z 1573 r. Projekt tego kościoła ustanowił wzór dla kościołów jezuickich, które trwały do ​​XX wieku; jego innowacje wymagają wyliczenia. Estetyka w całym Kościele katolickim była pod silnym wpływem Soboru Trydenckiego. Chociaż sama Rada niewiele mówiła o architekturze kościelnej, jej sugestia uproszczenia skłoniła Karola Boromeusza do zreformowania kościelnej praktyki budowlanej. Dowody uwagi na jego pisma można znaleźć na stronie Gesù. Nie ma narthexu, w którym można by się zatrzymać: gość jest rzutowany natychmiast w ciało kościoła, pojedyncza nawa bez naw bocznych, aby zgromadzenie było zgromadzone, a uwaga skupiona jest na ołtarzu głównym. Zamiast naw bocznych znajduje się szereg identycznych łączących się kaplic za łukowymi otworami, do których wejście kontrolowane jest przez ozdobne balustrady z bramami. Transepty są zredukowane do stubów, które podkreślają ołtarze ich ścian końcowych.

Plan syntetyzuje centralne planowanie Wysokiego Renesansu, [6] wyrażone wielką skalą kopuły i widocznymi filarami przejścia, z przedłużoną nawą charakterystyczną dla kościołów głoszących, typ kościoła założonego przez franciszkanów i dominikanów od XIII wieku. Wszędzie tam, gdzie inkrustowane polichromowane marmurowe rewitalizacje są łagodzone przez złocenia, freskowe sklepienia kolebkowe wzbogacają sufit, a retoryczne białe sztukaterie i marmurowe rzeźby wyrywają się z ram tektonicznych. Przykład Gesù nie wyeliminował całkowicie tradycyjnego kościoła bazyliki z nawami bocznymi, ale po ustaleniu jego przykładu eksperymenty w barokowych planach kościelnych, owalnych lub greckich, były w dużej mierze ograniczone do mniejszych kościołów i kaplic.
Kościół został konsekrowany przez kardynała Giulio Antonio Santori, delegata papieża Grzegorza XIII 25 listopada 1584 r.


FAKT

Fasada kościoła jest podzielona na dwie części