Muzeum Sztuki Ludowej i Tradycji zostało zbudowane wokół rdzenia kolekcji Lamberto Doria. Została wzbogacona o przedmioty, które przybyły z całego Włoch do Rzymu w 1911 r. Na Włoską Wystawę Etnograficzną w ramach obchodów pięćdziesiątej rocznicy Unii Włoch.

Od 1956 r. mieści się w budynku zaprojektowanym w 1938 r. przez architektów Castellazzi, Morresi i Vitellozzi. Struktura przedstawia bogate dekoracje mozaikowe, zarówno zewnętrzne, realizowane przez Enrico Prampoliniego, jak i wewnętrzne, realizowane przez artystów Amato, Barillà, Barrera, Bertoletti, Cascella, Cavalli, Colao, Guberti i Varagnolo.

Muzeum przechowuje ponad 100 tysięcy świadectw tradycyjnej kultury włoskiej od XVI do XX wieku.

Kolekcja składa się z około 700 regionalnych strojów; ponad 4 tysiące tradycyjnych złotych klejnotów i amuletów, ponad 6 tysięcy drewnianych ręcznie wykonanych artykułów między narzędziami roboczymi a rękodziełem ludowym; około 5 tysięcy ceramiki, głównie sycylijskiej; obrazy na szkle z Alto Adige i Sycylii; znaki i sprzęt dla pieszych; bogata kolekcja rzeźbionych rogów i dyni z różnych źródeł, kilka włoskich szopek, w tym XVIII-wieczna szopka neapolitańska; ponad 9 tysięcy wydruków i rysunków.

Jest to duża kolekcja, pogrupowana według sektorów tematycznych: dom, strój, praca, transport, cykl życia ludzkiego i roku z ceremoniami, religijność ludzi, święta na placach i tradycyjne instrumenty muzyczne. Kolekcja zawiera również bogatą dokumentację audiowizualną, fotograficzną i dźwiękową.