Wykopaliska archeologiczne, przeprowadzone w latach 1999–2001 podczas remontów dawnego kina Trevi, wyróżniły dwa sąsiadujące i współczesne budynki pod kinem, ustawione wzdłuż zachodniej strony wzdłuż vicus Caprarius lub Capralicus. Toponim jest świadkiem w obu formach źródeł kościelnych z XII wieku. Nazwa ta prawdopodobnie pochodzi od obecności aedicula Capraria, być może obszaru kultowego związanego z Iuno Caprotiną. Badany obszar znajdował się w starożytności w rejonie VII, obejmującym cały wschodni Campo Marzio i ograniczony murami Aurelian, Vetus Via Salaria - Pinciana, z przedłużeniem zwanym vicus Caprarius i Via Lata ,
Północny budynek można zidentyfikować jako kompleks mieszkalny typu intensywnego, wyspę o co najmniej trzech piętrach ze sklepami na parterze. Pierwsza faza budowy wydaje się być przypisana wiekowi nerońskiemu, bezpośrednio po pożarze 64 dni. C. Pierwsza restrukturyzacja kompleksu może być datowana na pierwszą połowę II wieku. d. C., a następnie drugi, w wieku Marka Aureliusza. Około połowy IV wieku okolica została przekształcona w luksusowy domus, szczątki okładzin ściennych z marmuru i mozaiki w polichromowanych płytkach marmurowych są nadal zachowane na miejscu. Około połowy V wieku gwałtowny pożar, który być może był związany ze złapaniem Rzymu przez Wandali z Genserico (455 rne), zniszczył parter domu.
Budynek południowy, którego duża część jest zachowana, składa się z dużych pomieszczeń ze sklepieniem kolebkowym; pierwsza faza dotyczy również epoki nerońskiej; w okresie Hadriana dwa pokoje, sąsiadujące z vicus Caprarius, przekształcono w dużą cysternę na wodę, prawdopodobnie castellum aquae akweduktu Virgin. Po odcięciu akweduktów Rzymu przez Gotów z Vitige w 537 d. C., cysterna przestała działać.
W średniowieczu, między XI a XII wiekiem, obszar deptania został podniesiony o około 5 metrów; na tym poziomie między XII a XIII wiekiem zbudowano dwie różne jednostki mieszkalne o różnych fazach budowy.