Zisa to zamek w zachodniej części Palermo. Budowę rozpoczęli w XII wieku arabscy ​​rzemieślnicy króla Wilhelma I Sycylii, a ukończył jego syn Wilhelm II. Budynek został pomyślany jako letnia rezydencja dla królów normańskich, jako część dużego ośrodka polowań znanego jako Genoardo (arab. Jannat al-arḍ, dosłownie „Raj na ziemi”), który obejmował również Kubę Sottanę, Kubę Sopranę i pałac Uscibene.
Zisa jest wyraźnie inspirowana architekturą mauretańską. Sama nazwa Zisa wywodzi się od arabskiego terminu al-Azīz, co znaczy „drogi” lub „wspaniały”. To samo słowo w scenariuszu Naskh jest pod wrażeniem wejścia, zgodnie ze zwykłym zwyczajem dla głównych budowli islamskich tamtych czasów.

W XIV wieku dodano merlony, częściowo niszcząc arabski napis (w postaci Kufic), który upiększał górną część gmachu. Bardziej znaczące modyfikacje wprowadzono w XVII wieku, kiedy Zisa, zredukowana do bardzo złych warunków, została kupiona przez Giovanniego di Sandoval e Platamone, markiza S. Giovanni la Mendola, księcia Castelreale, władcę Mezzagrany i Zisa. Marmurowy herb tego ostatniego z dwoma lwami można zobaczyć nad wejściem. Kilka pomieszczeń we wnętrzu zostało zmodyfikowanych, a inne zostały dodane na suficie, zbudowano wspaniałe schody oraz nowe okna zewnętrzne.

Od 1808 r. do lat 50. XX w. budynek był użytkowany przez hrabiów Notabartolo di Sciara. Nabyta przez Region Sycylii i odrestaurowana w latach 70. i 80. (część północna rozpadła się w 1971 r. I została przebudowana według oryginalnych linii), dzisiejsza Zisa jest otwarta dla turystów. W niektórych pokojach znajdują się dzieła sztuki islamskiej, narzędzia i artefakty z obszaru Morza Śródziemnego. Najbardziej znanym pomieszczeniem jest centralna sala z mozaikową dekoracją; kiedyś miała też fontannę, z której woda spływała na zewnątrz.