Park Capodimonte zajmuje obszar 134 hektarów z około 400 gatunkami roślin, które można podzielić na 108 rodzin i 274 rodzaje. W jego obrębie znajduje się szesnaście architektur wśród rezydencji, kasyn, fabryk rzemieślniczych, magazynów i kościołów, a także fontanny i posągi, urządzenia myśliwskie, ogrody warzywne i sady oraz cmentarz, należący do Cappuccini z Eremo. Historia parku z pałacem rozpoczyna się wraz z przystąpieniem do tronu Karola Bourbon, 10 maja 1734 r. I jego ambitnym programem systemu dóbr bezpośrednio zarządzanych przez Koronę, zwanych „miejscami królewskimi”. Capodimonte, wysoki i przewiewny, dominujący nad całą zatoką i widoczny z większości miasta, uznano za odpowiednie miejsce na siedzibę królewskiej rezydencji. Prace graniczne posiadłości myśliwskiej zostały zakończone już w 1736 r. Dostęp był z Porta di Mezzo, co doprowadziło do dużej sali obrad, z której rozpoczęto zakres dróg. Tradycja historiograficzna zawsze przypisywała Ferdinando San Felice i Domenico Antonio Vaccaro projekt tej spektakularnej rośliny, ale nowsze hipotezy przypisują ją Romanowi Antonio Canevari. Z pewnością jednak San Felice interweniował w 1743 r. W celu restrukturyzacji Królewskiej Fabryki Porcelany, a dwa lata później w celu budowy kościoła San Gennaro na końcu pierwszej szerokiej drogi wentylatora. Naturalistyczne krajobrazy, posągi, fontanny i ogrody otoczone murem nie mogły zabraknąć w prawdziwym drewnie, gdzie jednak strefa roślinna była funkcjonalna dla rodzajów polowań praktykowanych przez króla, więc w gęsto drzewiastych obszarach z dębami, kasztanowcami, grabami i wiązami następowały obszary krzewiaste mirt, olivella i regio laurel, a także polany i ragnaie. Następnie uprawiano duże obszary, aby karmić zwierzęta domowe i zwierzynę, zamknięte w specjalnych pomieszczeniach i menażeriach. Produkty lasu i ziemi zostały częściowo wykorzystane na potrzeby dworu i częściowo sprzedane. W 1738 roku rozpoczęto prace nad budową Pałacu Królewskiego w najbardziej panoramicznej części tego miejsca, zwanej „Spianato”. Reggia i Bosco, pierwotnie całkowicie oddzielone, stały się jednolitym i autonomicznym kompleksem w stosunku do miasta dopiero w dekadzie francuskiej, kiedy to zbudowano mur graniczny wokół Spianato, wzdłuż którego otwarto Porta Grande na drodze Ponti Rossi i Porta Mały w tym dla Miano. Ważną innowacją była nowa droga zaprojektowana przez inżyniera Romualdo De Tommaso, Corso Napoleone, dziś Amedeo di Savoia: zainaugurowana w 1809 roku, łączyła obszar Muzeum z Capodimonte w „linię prostą”, przekraczając dolinę Sanità z mostem i mijaniem góra Spaccata ze scenograficznym rozwiązaniem Tondo, stworzonym przez Niccoliniego między drugą a trzecią dekadą wieku. W parku Ferdinando miałem Eremo dei Cappuccini wybudowany w 1817 roku i rozpocząłem pierwsze prace nad „angielskim” przeprojektowaniem terenów zielonych, aby dostosować je do nowego smaku, który już zaatakował Europę przez kilka dziesięcioleci. Savoyowie przywrócili działalność łowiecką w Bosco i zmodyfikowali projekt obszarów przylegających do Pałacu i Casino dei Principi.