Obszar archeologiczny, na którym widoczne są pozostałości starożytnego Forum Neapolis, jest najważniejszym stanowiskiem archeologicznym w historycznym centrum Neapolu, zarówno ze względu na jego monumentalną i topograficzną wartość, jak i na włączenie do kompleksu Angevin San Lorenzo Maggiore. Nieregularny basen Piazza San Gaetano jest pozostałością większej otwartej przestrzeni odpowiadającej cywilnemu i religijnemu centrum starożytnego miasta: obszar ten w rzeczywistości zawsze był uznawany za Forum Romanum, zbiegające się z kolei z agora greckiego miasta. Badania archeologiczne wykazały, że rzymska osada sięga pierwszego wieku naszej ery C., poszedł za starszą organizacją. Już od V wieku pne C. w rzeczywistości w centrum osady grecko-rzymskiej zaprojektowano kwadrat, który wykorzystując zbocze wzgórza, był rozłożony na dwóch poziomach, powyżej i poniżej płaskowyżu, a następnie decumanus maximus (główna ulica), odpowiadających do obecnego przez Tribunali, z konieczną konstrukcją ścian ochronnych i klatki schodowej, która łączyła dolną część, przeznaczoną do działalności komercyjnej, z górną częścią zarezerwowaną dla funkcji politycznych. Prawdziwy obszar archeologiczny rozciąga się obecnie na głębokość około 10 metrów, poniżej kościoła San Lorenzo Maggiore. Wewnątrz XVIII-wiecznego klasztoru widoczna jest część macellum, rzymskiego rynku, datable na drugą połowę I ​​wieku ne C.: składał się z prostokątnej portyku, na którym otwierano sklepy, oraz z odkrytego i wyłożonego mozaiką wewnętrznego dziedzińca, w którego centrum znajdował się tholos, okrągły budynek przeznaczony do sprzedaży żywności. Jednak niższe poziomy wykopu wyjaśniają złożoną strukturę całego obszaru. W epoce greckiej trasa drogi odnosi się do stenopos, zwanego później cardo (zawias) w Neapolis, wydobytego pod transeptem kościoła, przykrytego brukiem z V wieku ne C .. Starożytna droga biegła wzdłuż wschodniej części przegubowego budynku rzymskiego, który, rozciągając się na trzy skrzydła, służył również jako sztuczne podparcie tarasu powyżej, na którym następnie ustawiono rynek, przyczyniając się jednocześnie do zdefiniowania dolnej części forum. Konstrukcja składała się z serii dziewięciu sklepów (tabernae), z których każda składała się z dwóch pomieszczeń o sklepieniu kolebkowym, wychodzących na ulicę, gdzie prowadzono działalność handlową i rzemieślniczą: był tam piekarnik i wanny do barwienia tkanin. Na końcu zawiasu, po prawej stronie, docieramy do kryptoportiku (zadaszonego targu), podzielonego na małe, połączone pomieszczenia, wyposażone w liczniki murów do wyświetlania towarów. Tylko trzy z nich były wyjątkami, które prawdopodobnie stanowiły erarium, w którym przechowywano skarb miasta. Organizacja ta pozostała w świetle aż do ostatnich lat piątego wieku naszej ery C., kiedy po wypełnieniu obszaru warstwami aluwialnymi zaczęły się kolejne przemiany, których kulminacją była XIII wiek wraz z budową klasztoru i gotyckiej bazyliki, co doprowadziło do ostatecznego zniszczenia wszystkich poprzednich struktur. W ostatnich latach do tradycyjnej trasy dodano nowy sektor, który rozwija się w ciągłości z już użytecznym obszarem, z którym łączy się przez przejście portyku, z sugestywną ścieżką, która zwraca jedność do budynku stary. Na tym nowym obszarze znajduje się monumentalna praca hydrauliczna z okresu późnego hellenistycznego, która służyła do kierowania przepływu wody za pomocą naturalnych zboczy. następują po nich trzy duże sklepione pomieszczenia, które komunikują się ze sobą i wyłożone są mozaikami, z których centralna mieści dużą fontannę z umywalką. W tym wyrafinowanym budynku ujawnionym w południowo-zachodnim sektorze kompleksu, wstępnej analizie, możliwe jest rozpoznanie scholi, siedziby świętych lub rzemieślniczych korporacji. Budynek, przegubowy z planimetrycznego punktu widzenia, różni się od sąsiednich środowisk kupieckich, zarówno dla większej starożytności, jak i obecności cennych dekoracji ściennych i podłogowych. Z obszarem wykopalisk połączony jest Museo dell'Opera di San Lorenzo Maggiore, założony w XVI-wiecznych pokojach wokół i w Wieży Obywatelskiej, które otaczają Bazylikę. W nim przedstawiono publiczności prawdziwy przekrój historii Neapolu od epoki klasycznej do XIX wieku