Projekt wyburzenia obszaru pomiędzy aleją del Bue i Vaccine został już wprowadzony w 1893 r. W ramach planu rehabilitacji, który miasto Modena organizuje, wdrażając dyrektywy prawa z 19 listopada 1894 r. (Prawo Neapolu) poszukiwane przez króla Umberto I, co wymaga większej higieny w obszarach zabytkowego centrum. Prace rozpoczęte w 1903 r. Zakończono w krótkim czasie. Projekt placu, początkowo poświęcony Guglielmo Marconi, podzielony jest na trzy odrębne obszary: utwardzoną powierzchnię, na której znajdują się chodniki, brukowaną ulicę i brukowaną makadam z fontanną w środku. Plac charakteryzuje się niejednorodnością frontów: północna jest określona wąskimi gotyckimi partiami z kolorowym tynkiem typowych kolorów miasta, podczas gdy południowa jest zdominowana przez odsłoniętą ceglaną fasadę pałacu Tagliazucchi, zajmowaną później siedziba Banco S. Geminiano i San Prospero.

Przeznaczony do obsługi rynku owoców, jest prawie jak przedłużenie, czasem sprzeczne, pobliskiego Piazza Grande. Powołanie komercyjne obszaru wzrosło w latach trzydziestych XX wieku, kiedy zadaszony rynek został zbudowany w tym samym czasie, w którym powstała Sala Borsa. Metalowa struktura w formach „późnej wolności” to aspekt architektoniczny budynku. Jest on podzielony na trzy główne i dwie mniejsze boczne zatoki, rozmieszczone równolegle do „trasy” przez Albinelli - przez Mondatora.

Znaczący moment transformacji wyglądu fizycznego kwadratu w kierunku wskazanej wcześniej heterogeniczności, ale nie funkcjonalnego, ma miejsce w latach dziewięćdziesiątych wraz z utworzeniem, na podstawie projektu miejskiego biura technicznego i architektów Paolo Portoghesi i Paolo Zermani, z podwójnego rzędu metalowych konstrukcji używanych ponownie jako rynek, przenieśli się w inne miejsce w 2009 r., Co spowodowało powrót placu do stanu miejskiej pustki z początku XX wieku.