Muzeum Santa Giulia, nazwane na cześć jego twórcy i założyciela Francesco Terreniego, gromadzi interesujące dzieła sztuki sakralnej, umieszczone już w Kościele, w tym starożytny stół szkolny Giottesque przedstawiający stojącą Santa Giulia, otoczony ośmioma opowieściami o jego życiu , srebrny i złocony relikwiarz miedziany, wykonany przez Cosimo III w 1693 r., przedstawiający świętego wzniesionego na fortecy, symbol miasta Livorno, oraz srebrny front złotnika Antonio Leonardiego z 1682 r., a także przedmioty kultury, takie jak szaty liturgiczne, klęczniki i meble.
Monumentalny kompleks składa się z trzech budynków: kościoła Santa Giulia, oratorium San Ranieri i muzeum Santa Giulia.

22 maja 1602 r. położono pierwszy kamień Kościoła, o czym świadczy tablica w atrium; budynek - wzniesiony z woli Ferdinando I dla najstarszej Bractwa w Livorno, SS. Sacramento i Santa Giulia, prawdopodobnie urodzone już w XIII wieku - zostały ukończone w następnym roku. Projekt był prawdopodobnie dziełem Alessandro Pieroni. Fasada wygląda na nagą i pozbawioną posągów świętych, którzy ją kiedyś ozdobili; te z San Gennaro i Sant'Antonio zostały zabrane do Seminarium, podczas gdy San Pietro i San Paolo zostały zniszczone podczas bombardowań drugiej wojny światowej, kiedy to utracono także bogate archiwum Bractwa, większość mebli i drewniany sufit. Kościół z jedną nawą ma ołtarz główny wykonany w marmurze przez Nicolò Carducciego w XVII wieku. W atrium, po lewej stronie, znajduje się mała kaplica poświęcona Madonnie z Lourdes, z której przez korytarz z płótnem Giovan Battisty Mercatiego przedstawia ukrzyżowanie świętego i cenne dzieło Francesco Curradiego (1570-1661 ), wchodzisz do Oratorium San Ranieri.

Oratorium San Ranieri zostało zbudowane w 1696 roku na polecenie Cosimo III nad starym Camposanto w Santa Giulia. Wygląda jak mała prostokątna sklepiona sala; marmurowa podłoga wyłożona jest ziemnymi płytami z herbami; drewniane stragany oparte o ściany pochodzą z początku wieku XVIII. Na ścianach sześć epizodów z życia San Ranieri, wstawionych w fałszywe ramy i oprawionych w malowaną architekturę; nad gzymsem cztery postacie alegoryczne: „Nadzieja”, „Umiarkowanie”, „Wiara” i „Miłość”; w skarbcu „Apoteoza św. Ranieriego”.

Ołtarz charakteryzuje się marmurowymi kolumnami spiralnymi, a powyższy obraz jest najnowszą kopią (1969) „Cudu San Ranieri”, który znajduje się w katedrze w Pizie. Wreszcie piętro mieści dziewięć pochówków wybitnych obywateli i członków rodzin założycieli Oratorium. Obecność ośmioramiennego czerwonego krzyża, typowego dla Zakonu Rycerzy Santo Stefano u podstawy ołtarza, na dwóch nagrobkach i na niektórych grzbietach chóru świadczy o tym, że niektórzy bracia lub ich rodziny, finansiści budynku , byli także rycerzami stefaniani i dlatego chcieli odejść z tymi symbolami, pamiętając o ich przynależności do Zakonu.
Po prawej stronie, po prawej stronie, znajduje się marmurowy obraz Madonny z kościoła prymitywnej wioski labronico, zdominowany przez tablicę dyktowaną przez Pietro Vigo na pamiątkę założenia miasta. Ostatnia wojna poważnie uszkodziła freski sklepienia i ścian, a dopiero pod koniec starannej renowacji, Oratorium San Ranieri zostało ponownie otwarte dla publiczności.