Rzymski amfiteatr w Lecce jest zabytkiem epoki rzymskiej znajdującym się na centralnym placu Piazza Sant'Oronzo. Pochodzi z epoki augustianów.
Rzymski amfiteatr, wraz z teatrem, jest najbardziej wyrazistym zabytkiem o znaczeniu osiągniętym przez Lupię, rzymskiego przodka Lecce, między I a II wiekiem ne C.
Datowanie pomnika jest nadal przedmiotem dyskusji i waha się między wiekiem augustiańskim a okresem Trajana-Hadriana.
Pomnik odkryto podczas prac budowlanych budynku Banku Włoch, przeprowadzonego na początku XX wieku. Prace wykopaliskowe mające na celu wydobycie pozostałości amfiteatru rozpoczęły się niemal natychmiast, dzięki woli salentyńskiego archeologa Cosimo De Giorgi i trwały do ​​1940 r.
Obecnie można podziwiać tylko jedną trzecią całej konstrukcji ile reszta jest jeszcze ukryta w podglebie piazza Sant'Oronzo, gdzie wznoszą się niektóre budynki i kościół Santa Maria della Grazia.
Amfiteatr mierzył 102 x 83 m na zewnątrz, z areną o wymiarach 53 x 34 m, i mógł pomieścić około 25 000 widzów.
Pomnika, częściowo zrealizowanego bezpośrednio w skale i częściowo zbudowanego na łukach w kwadratowych pracach, oprócz części eliptycznej areny, wokół której rozwijają się poziomy niższego rzędu, dwa pierścieniowe korytarze pozostają otwarte. , jeden biegnący pod trybunami, drugi na zewnątrz, portyk, do którego należą liczne i solidne filary, na którym nałożono górny porządek oznaczony, podobnie jak inne podobne pomniki, z Koloseum do Areny w Weronie, w tunel łuków.
Arena, na której odbywają się spektakle teatralne i przedstawienia sceniczne starożytnych i współczesnych autorów, została oddzielona od jaskini wysokim murem ozdobionym parapetem (podium) ozdobionym marmurowymi reliefami z pniem zawierającym sceny walk między mężczyźni i zwierzęta. Również w ścianie dzielącej między areną a jaskinią znajdowały się różne przejścia komunikacyjne z centralnym korytarzem i bardziej wąskim korytarzem, wykopanym bezpośrednio za areną, służącym do obsługi pomnika.