Jeden ze słynnych barokowych kościołów ze względu na scenograficzną scenerię i powagę kościoła św. Karola z czterech fontann jest często niesprawiedliwie zapomniany. Jest to w rzeczywistości jedno z najbardziej oryginalnych dzieł Francesco Borrominiego , genialnie wykonane w tych samych wymiarach, co jeden z pilastrów kopuły św. Piotra.

Kościół założony w 1638 r. i włączony do klasztoru trynitarzy hiszpańskich, który zlecił wykonanie dzieła, jest ostatnim dziełem Borrominiego, pozostawionym niekompletnym po jego śmierci (1667). Wysoka i wąska, kręta fasada jest podzielona na sześć części i ma portal zwieńczony wnęką ze St Charles w pozycji modlitwy.

Wnętrze, z owalnym planem i przykryte eliptyczną kopułą, elegancko ozdobione sześciokątami, ośmiokątami i krzyżami, które stopniowo zmniejszają się w kierunku małej latarni, mieści korynckie kolumny, które podążają za krętymi ruchami ścian, których dom łaskawy kaplice. Mały krużganek wydaje się harmonijny, organiczny i proporcjonalny: otoczony jest Dorianem i połączonymi kolumnami, które podtrzymują łuki eleganckiego ganku.