Kościół Santissima Trinità dei Monti, nazywany często tylko Trinità dei Monti (francuski: La Trinité-des-Monts), jest późnorenesansowym kościołem rzymskokatolickim. Najbardziej znany jest ze swojej dominującej pozycji nad Schodami Hiszpańskimi, które prowadzą w dół do Piazza di Spagna. Kościół i jego okolice (w tym Villa Medici) należą do obowiązków państwa francuskiego.

W 1494 r. święty Franciszek z Paoli, pustelnik z Kalabrii, kupił winnicę od papieskiego uczonego i byłego patriarchy Akwilei, Ermolao Barbaro, a następnie uzyskał zezwolenie papieża Aleksandra VI na założenie klasztoru dla Bracia minimalni. W 1502 roku Ludwik XII z Francji rozpoczął budowę kościoła Trinità dei Monti obok tego klasztoru, aby uczcić jego udaną inwazję na Neapol. Prace budowlane rozpoczęły się w stylu francuskim ze spiczastymi późnogotyckimi łukami, ale konstrukcja opóźniona.

Obecny włoski kościół renesansowy został ostatecznie zbudowany na jego miejscu i ostatecznie konsekrowany w 1585 r. przez wielkiego urbanistę Papieża Sykstusa V, który przez Sistinę połączył Piazza della Trinità dei Monti (poza kościołem) z Piazza Barberini przez miasto. Architekt fasady nie jest znany na pewno, ale Wolfgang Lotz sugeruje, że może pochodzić z projektu Giacomo della Porta (wyznawcy Michała Anioła), który zbudował kościół Sant'Atanasio dei Greci, który ma podobieństwa, trochę wcześniej. Podwójne schody przed kościołem wykonał Domenico Fontana.

Przed kościołem stoi Obelisco Sallustiano, jeden z wielu obelisków w Rzymie, przeniesiony tutaj w 1789 roku. Jest to rzymski obelisk naśladujący egipskie, pierwotnie zbudowany w pierwszych latach Cesarstwa Rzymskiego dla Ogrodów Sallust w pobliżu Porta Salaria. Napis hieroglificzny został skopiowany z tego na obelisku na Piazza del Popolo znanym jako Obelisk Flaminio.
Podczas okupacji Rzymu przez Napoleona kościół, podobnie jak wiele innych, został pozbawiony sztuki i dekoracji. W 1816 r., Po odbudowie Burbonów, kościół został odrestaurowany kosztem Ludwika XVIII.

INTERIOR

W pierwszej kaplicy po prawej znajduje się Chrzest Chrystusa i inne sceny z życia Jana Chrzciciela autorstwa florenckiego manierystycznego malarza Giambattisty Naldiniego. W trzeciej kaplicy po prawej stronie znajduje się Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny autorstwa ucznia Michała Anioła, Daniele da Volterra (ostatnia postać po prawej jest podobno portretem Michała Anioła). W czwartej kaplicy Cappella Orsini znajdują się sceny Męki Pańskiej przez Paris Nogari i pomnik pogrzebowy kardynała Rodolfo Pio da Carpi autorstwa Leonarda Sormaniego. W kaplicy przy ołtarzu głównym znajduje się płótno Ukrzyżowania namalowane przez Cesare Nebbia.

W Cappella Pucci, po lewej stronie, znajdują się freski (1537) Perino del Vaga ukończone przez Federico i Taddeo Zuccari w 1589 roku. Druga kaplica po lewej stronie ma dobrze znane płótno depozytu w grisaille , autorstwa Daniele da Volterra, która naśladuje w trompe l'oeil dzieło rzeźby; towarzyszą mu freski Paolo Céspedesa i Cesare Arbasia. Pierwsza kaplica po lewej ma freski Nebbii. W przedsionku zakrystii znajduje się więcej fresków Taddeo Zuccariego: koronacja Matki Boskiej, Zwiastowanie i Nawiedzenie.

Freski w kopule są autorstwa Perino del Vaga.

W niszy wzdłuż korytarza, który otwiera się na klasztor, znajduje się fresk (znany jako cudowny) Mater Admirabilis, przedstawiający Dziewicę Maryję, namalowany przez młodą Francuzkę w 1844 roku.