Rozszerzona nazwa katedry rzymskiej kościoła to Arcibasilica Papale e Cattedrale del Santissimo Salvatore e dei Santi Giovanni Battista ed Evangelista in Laterano (Patriarchalny Arcibasilica i Katedra Świętego Zbawiciela oraz Świętych Jana Chrzciciela i Ewangelisty na Lateranie).

Wznosi się w tym samym miejscu, w którym Konstantyn zbudował bazylikę około 314 r. na terenach, które należały już do szlacheckiej rodziny Lateraniego, od której cała okolica wzięła swoją nazwę.

Obecny kościół podąża za ogólnymi liniami planu pierwotnej bazyliki z pięcioma nawami (jak pierwotny kościół św. Piotra) i przez prawie tysiąc lat od jej założenia do okresu Awinionu był to najważniejszy kościół chrześcijaństwa, centrum władzy papieża i jego rezydencji.

Bazylika była wielokrotnie uszkodzona i odrestaurowana i wzbogacona w ciągu wieków. Mikołaj Czwarty zamówił mozaikę w absydzie Jacopo Torriti (1289-1291), Bonifacy Ósmy zbudował Loggię delle Benedizioni (Loggia na błogosławieństwo) na jubileusz w 1300 r., Który został przebudowany w obecnym wyglądzie pod koniec szesnastego wiek, Martin Piąty zlecił dekorację wnętrza freskami Gentile da Fabriano i Pisanello (1431-1432), Sykstus Piąty zastąpił Loggię delle Benedizioni obecną (uszkodzoną przez próbę w 1993 r.), Klemens Ósmego odznaczył transept (1599-1600).

W związku z jubileuszem w 1650 r. Innocenty Dziesiąty Pamphili zlecił przebudowę wnętrza Francesco Borrominiemu, utrzymując ogólny plan z pięcioma nawami i bardzo bogaty XVI-wieczny strop lakowy w nawie głównej. Wielki ticiński architekt dwukrotnie interweniował: między 1645 a 1650 r. Przebudował wnętrze, w latach 1656-57 naprawił podłogę i w swoim barokowym stylu złączył fragmenty starożytnych pomników grobowych, które usunął.

Obecna fasada została zbudowana między 1732 a 1735 rokiem pod rządami papieża Klemensa Dwunastego Corsini według planu Alessandro Galilei, a na końcu między 1884 a 1886 prezbiterium i absyda zostały całkowicie przerobione, powodując utratę oryginalnej mozaiki Torriti, które zostało zastąpione wierną kopią Vespignaniego.

XVIII-wieczna fasada autorstwa Galilei przedstawia pojedynczy olbrzymi porządek pilastrów i korynckich półkolumn, centralny tympanon i balustradę zwieńczoną piętnastoma kolosalnymi posągami przedstawiającymi Chrystusa, św. Jana Chrzciciela i ewangelistę oraz doktorów Kościoła .

Długi napis na dużym gzymsie upamiętnia budowę fasady zleconej przez Klemensa Dwunastego, którego herby (Corsini) pojawiają się poniżej na stylobacie.

Marmurowe płaskorzeźby przedstawiające opowieści o życiu baptysty i posąg Konstantyna (IV wne) pochodzący z łaźni (termy) na Wzgórzu Kwirynalnym znajdują się w portyku. Centralne drzwi mają cenne skrzydła, które pochodzą z Kurii (Domu Senatu) w Forum Romanum. Ostatnie drzwi po prawej to Święte Drzwi. Wnętrze pojawia się we wspaniałym XVII-wiecznym układzie zaplanowanym przez Borrominiego.

W nawie głównej wciąż znajduje się XVI-wieczny sufit (prawdopodobnie zaprojektowany przez Pirro Ligorio), który Borromini chciał wyeliminować, z dwunastoma aedykulami, każda z zielonymi kolumnami i tympanonem, ozdobiona symbolem gołębicy rodziny Pamphiljów, gospodarza dwanaście posągów apostołów. Niszami zwieńczają sztukaterie o wysokiej rzeźbie Alessandro Algardi.

Piękny ostroławy tabernakulum Giovanniego di Stefano (1367) stoi na końcu nawy z papieskim ołtarzem poniżej, gdzie tylko papież może służyć mszy. U jego podstawy stoi grób papieża Martina Piątego, dzieło Simone Ghini (1443). Transept to jeden z najbardziej reprezentatywnych kompleksów manieryzmu rzymskiego z końca XVI wieku z dziełami różnych malarzy, w tym Cavaliera d'Arpino, Cesare Nebbia, Orazio Gentileschi i Giovanniego Baglione.

Borromini swobodnie wyrażał swoje ozdobne upodobania i talent w nawach bocznych, umieszczając starożytne pomniki grobowe między kaplicami i na wewnętrznej stronie filarów, wykorzystując je jako przedmioty czysto ozdobne według smaku czasu . W prawej nawie środkowej znajduje się fragment fresku pochodzący z dekoracji oryginalnej Loggii delle Benedizioni, przypisywany różnym autorom (przez niektórych uczonych Giotto, przez innych Cavallini)