Jest to pierwsza i największa instytucja muzealna w Pistoii. Gromadzi najważniejsze świadectwa z kościołów i stłumionych klasztorów miasta, z zakupów i darowizn. Wizyta oferuje możliwość podróży przez siedem wieków historii artystycznej Pistoii, od XIII do XIX wieku. Aranżacja jest chronologiczna i dotyczy grup szkół (Florentine, Pistoia). Wyjątkiem jest kolekcja Pucciniego (na najwyższym piętrze), której prezentacja oddzielona od reszty odzwierciedla fakt, że należała do jednego jednolitego jądra, przybyła do Muzeum w 1914 roku.
Wystawione prestiżowe prace, przede wszystkim malarstwo florenckie i z Pistoii dokumentują wydarzenia kulturalne miasta na przemian z zależnościami politycznymi i autonomią od Florencji, wydarzeniami, które z czasem doprowadziły do ​​powstania oryginalnych stylistycznych sformułowań sztuki lokalnej.

XIV-wieczna szkoła ze znacznym jądrem funduszy złota i malarskim nurtem z pierwszej połowy XVI wieku, z dużą serią ołtarzy z motywem Świętej Rozmowy, to główne powody zainteresowania Muzeum. Reprezentowane są także florenckie malowidła siedemnastego i osiemnastego wieku oraz dziewiętnastowieczny obraz o historycznym i romantycznym smaku, inspirowany libertariańskimi ideologiami klienta Niccolò Pucciniego.

CENTRUM DOKUMENTACJI „MICHELUCCI” - gromadzi dużą liczbę rysunków, modeli i folii, które świadczą o pracy i badaniach wielkiego architekta Giovanniego Michelucciego od początku jego działalności do projektów ostatniego lat. Działalność Giovanniego Michelucci charakteryzuje się ważnymi pracami, takimi jak kościół San Giovanni Battista dell'Autostrada, kościół Longarone, Cassa di Risparmio we Florencji, siedziba Monte dei Paschi w Colle Val d'Elsa, przestrzenie które symbolicznie świadczą o wartościach ludzkości. Giovanni Michelucci zrealizował w Pistoi ważne dzieła, takie jak Borsa Merci (1949-50), kościół Collina w Pontelungo (1953-54), kościół Matki Boskiej (1954-56), kościół Villaggio Belvedere (1959-62) Osteria del Gambero Rosso w Collodi (1961-63) gimnazjum bastionu Thyrion (1966-75), dom Reali-Cangioli (1965-69), willa Iozzelli (1971-74). Wszystkie te prace zostały zamówione i sfotografowane, a Centrum, w celu zapewnienia ewentualnego wkładu w inicjatywy badawcze i badawcze, zostało wzbogacone o bibliografię odnoszącą się do Michelucci ze wszystkim, co napisał sam lub o nim.