W drugiej połowie XIX wieku, po wyburzeniu tymczasowych aren zbudowanych na miejskich bastionach i pożarze Teatru Aliprandi (1881), w Modenie brakowało budynku teatru dla popularnych pokazów i rozrywki.
W odróżnieniu od Teatru Miejskiego, naprzeciwko jednej z głównych ulic w centrum miasta, teatr Storchi został wzniesiony na lądzie (prezent od gminy) nowego placu budowy uzyskanego dzięki budowie bariery Garibaldiego (1884) wyburzenie bramy bolońskiej (1882). Ta szczególna pozycja pozwoliła również na równie oryginalną strukturę architektoniczną z podwójną fasadą - główną od strony północnej w kierunku Piazza Garibaldi, a drugą od strony zachodniej w kierunku promenady ściennej (obecnie Viale Martiri della Libertà) - zbudowanej w stylu grecko-rzymskim do nakazów pedantycznej eklektycznej koewitacji dobrze znanej Maestri, wybitnemu znawcy starożytności i istotnych spraw publicznych, uczonemu budowniczemu lub renowatorowi rezydencji dla nowej powstającej klasy średniej.

Architekt zaprojektował elegancki formalnie i harmonijny projekt, w którym wyszukane wykorzystanie plastikowej dekoracji wyróżniało różne części budynku nowoczesnymi łazienkami, foyer, wędzarnią, kawiarnią.
Zbudowano go jednak na niewielkim budżecie na lądzie, który od samego początku okazał się niestabilny, wykorzystując drugorzędne materiały, które wkrótce pogorszyły stabilność. Dekoracja, jak przyznał sam Maestri, stała się surowa i tandetna, tak że już podczas budowy teatr, zwłaszcza zewnętrzny, przyjmował surowy wygląd daleko od obrazów opublikowanych przez magazyn „Ricordi di Architettura”, w którym pojawiły się oryginalne projekty.

Front pokazuje dwie wystające części z podwójnym układem podwójnych okien i szczytową koroną; między nimi rozmieszczone są dwie galerie architektoniczne, pierwsza z Dorianem druga z kolumnami jońskimi pokrytymi dachem tarasowym na poziomie ramy części wystającej.

Fasada już zwrócona w stronę ścian ma tę samą ściankę działową, ale pierwotnie pokazywała tylko galerię parteru pokrytą dachem tarasowym. Kiedy teatr został zainaugurowany, miał audytorium z podkową, dostępne z atrium z żeliwnymi kolumnami i galerią z żelazną poręczą i drewnianymi siedzeniami. Widownia ukazała dach concha namalowany przez Fermo Forti z Carpi (wspomagany przez Giuseppe Migliorini), który w jasnych odcieniach i alegorycznych obrazach reprezentował apoteozę Gioacchino Rossiniego i Carlo Goldoniego. Z drugiej klatki schodowej dostęp do foyer prowadzącego na tarasy. Łazienki i mieszkania znajdowały się na najwyższym piętrze, kawiarnia na parterze, za kulisami garderoby aktorów, aw piwnicy stajnie dla koni na zawody jeździeckie, w oczekiwaniu na ruchome piętro audytorium .

Podczas inspekcji przeprowadzonej tuż przed otwarciem, odkryto pewne pęknięcia we wschodniej i zachodniej fasadzie. Aby dodać do tych problemów, w 1893 r. Sklepienie zaczęło opadać, co wraz ze słabą akustyką teatru i etapem „rozpadu”, determinowało radykalną restrukturyzację. W następnym roku prace powierzono inżynierowi Luigi Sfondrini z Mediolanu, który zbudował teatr Costanzi w Rzymie i teatr Verdiego w Padwie. Odbudował dach, nieznacznie zmodyfikował krzywiznę widowni i zbudował (1895) drugą galerię w zachodniej fasadzie. W kolejnych latach wykonano prawie ciągłe naprawy dachów.

W 1929 r. fasada została odnowiona dzięki odnowieniu tynków i ram pod kierownictwem inżyniera Francesco Benvenuti Messerottiego, aw 1931 r. radykalna interwencja architekta, Mario Baciocchi z Mediolanu, sprawiła, że ​​widownia jest dzisiaj . Praca - wykonana przez inżyniera Zeno Caraniego, znanego budowniczego teatru Sassuolo - obejmowała odsunięcie balustrad równo z pudełkami, przedłużając w ten sposób widownię (przerabiając podłogę) i jeszcze bardziej powiększając ją dzięki utworzeniu części orkiestry częściowo pod sceną, również zrekonstruowany wraz z wattles. W świetliku (wykonanym przez Sfondrini) umieszczono szklaną i żelazną ramę, odnowiono dekoracje audytoryjne i system oświetlenia, odnowiono biura, kawiarnię i inne pokoje.