Nazwa pochodzi od Nicolò Monforte, który w 1458 r. Przywrócił go po zniszczeniu trzęsienia ziemi w 1456 r. To, że odzwierciedla ono układ znacznie starszego budynku, z czasów średniowiecza (jeśli nie wcześniej), jest widoczne w obecnej strukturze i potwierdza to również wzmianka o zamku w Campobasso w pergaminie z 1375 r. Budynek jest częścią bardziej złożonego systemu ścian i wież, które Cola Monforte wzmocniła i rozszerzyła wzdłuż zboczy góry, w celu włączenia, drugie koło, zamieszkałe centrum, które rozwija się na południowy wschód.

Zamek zajmuje szczyt Góry, w Mt. 750 s. l. m. prostokątny w planie; jego struktura bierze udział zarówno w zamkniętym zamku, jak iw rzeczywistym zamku: z dwóch stron ma jedyną ścianę kurtynową (bez narożnej wieży), bez wież narożnych, na pozostałych dwóch ma narożne wieże z podstawą na buty i wewnątrz, w lewym rogu czoła podniesiony kwadrat utrzymuje. Ukoronowaniem jest merlony (w dużej mierze ponownie zintegrowane, podobnie jak ta sama twierdza).

Starożytne wejście znajdowało się po stronie dolnej i było wyposażone w most zwodzony; obecne wejście znajduje się po przeciwnej stronie.

Przy wejściu do zamku znajduje się herb rodziny Manforte; jest identyczny z dwoma innymi, z których jeden z 1459 r. znajduje się w pobliżu jednej z bram miejskich (Sant'Antonio Abate); druga ma niepewne pochodzenie i obecnie znajduje się w ratuszu; przedstawia w czteropłatowej ramie tarczę z krzyżem i czterema kwiatami.