Pałac Arcybiskupi jest dziś wynikiem remontu dokonanego przez prałata Filipa de Medici (połowa XV wieku) przez architektów Francione i Baccio Pontelli, którzy stworzyli wewnętrzny dziedziniec otoczony białymi marmurowymi kolumnami.

Fasada, przeprojektowana w XVII wieku przez arcybiskupa Carlo Antonio Dal Pozzo, została ponownie zmodyfikowana w stylu neorenesansowym na początku XIX wieku. Prosty i uroczysty, opiera się na kontraście między tynkiem ścian a kamiennymi wykończeniami narożników, okien, frontonów i dużych drzwi, otoczonych dwoma filarami, na których opiera się taras na pierwszym piętrze. Wewnętrzny dziedziniec zawiera pomnik Mojżesza autorstwa Andrei Vaccà (XVIII wiek); są też popiersia kilku arcybiskupów pisańskich.

Budynek zajmuje obszar zamieszkany od czasów najodleglejszych. Wykopaliska archeologiczne pozwoliły na odnalezienie artefaktów etruskich i pozostałości rzymskiego domusa, który był kilkakrotnie zamieszkiwany i przebudowywany między późnym okresem republikańskim a późną starożytnością. Od początku X wieku obszar stał się siedzibą sądu biskupiego; stał tu kościół S. Giorgio ad Curte Piscopi, później włączony do południowo-wschodniego narożnika budynku. Dokumenty mówią, że w 1178 r. Domus Episcopi był już wystarczająco przestronny i elegancki, aby przyjąć Federico Barbarossę, ale dopiero w czasach Archbisop Saltarelli w XIV wieku budynek przybrał imponujący wygląd, przed dalszym rozszerzeniem i zmianami w połowie XV wieku .

Archiwa Arcidiocese of Pisa są przechowywane w pałacu arcybiskupa.