Narodowe Muzeum Archeologiczne w Neapolu (Museo Archeologico Nazionale di Napoli, MANN) to muzeum w Neapolu, w południowych Włoszech, w północno-zachodnim rogu oryginalnego greckiego muru miasta Neapolis. Muzeum zawiera dużą kolekcję rzymskich artefaktów z Pompei, Stabiae i Herkulanum. Kolekcja obejmuje dzieła najwyższej jakości produkowane w czasach greckich, rzymskich i renesansowych. Jest to najważniejsze włoskie muzeum archeologiczne i uważane jest za jedno z najważniejszych na świecie.

Hiszpański Karol III założył muzeum w latach pięćdziesiątych XVII wieku. Budynek, w którym się znajdował, został wzniesiony jako koszary kawalerii, a za jego czasów jako siedziba Uniwersytetu Neapolitańskiego (od 1616 do 1777) został rozbudowany pod koniec XVIII wieku.
W muzeum znajdują się obszerne zbiory starożytności greckiej i rzymskiej. Ich rdzeniem jest kolekcja Farnese, która obejmuje kolekcję grawerowanych klejnotów (w tym puchar Farnese, miskę Ptolemeusza z agatu sardonyx i najsłynniejszy kawałek w „Skarbach Wspaniałych”, i jest oparta na klejnotach zebranych przez Cosimo) de 'Medici i Lorenzo il Magnifico w XV wieku) i marmury Farnese. Wśród godnych uwagi dzieł znalezionych w muzeum są papirusy Herkulanum, zwęglone erupcją Wezuwiusza, znalezione po 1752 r. W Willi Papirusów.
Większa część klasycznej kolekcji rzeźby muzeum pochodzi głównie z marmurów Farnese, które są ważne, ponieważ zawierają rzymskie kopie klasycznej greckiej rzeźby, które w wielu przypadkach są jedynymi zachowanymi wskazaniami tego, co utracone dzieła starożytnych greckich rzeźbiarzy, takie jak Wyglądały jak Calamis, Kritios i Nesiotes. Wiele z tych dzieł, zwłaszcza tych większych, zostało przeniesionych do Museo di Capodimonte w celu wystawienia w ostatnich latach. Farnese Hercules, który utrwalił obraz Herkulesa w europejskiej wyobraźni, The Farnese Atlas jest najstarszym zachowanym obrazem Atlasu z mitologii greckiej i najstarszy widok zachodnich konstelacji, prawdopodobnie oparty na katalogu gwiazd Hipparcha, Byka Farnese, powszechnie uważanego za największą pojedynczą rzeźbę, jaką kiedykolwiek odzyskano z czasów starożytnych, Grupa Harmodius i Aristogeiton, rzymska kopia dzieła z brązu który kiedyś stał w Agorze w Atenach, Wenus Kallipygos, Farnese Artemis, ponownie rzymska kopia greckiego oryginału, zbiór popiersi cesarzy rzymskich, inny zestaw rzymskich rzeźb (ponownie głównie kopie dzieła greckiego), które (jak Herkules) niegdyś stał w Łaźniach Karakalli w Rzymie. W muzeum mieści się duża kolekcja starożytnych rzymskich brązów z Willi Papirusów. Należą do nich Siedzący Hermes, rozległy Pijany Satyr, popiersie Thespis, inny różnie identyfikowany jako Seneka lub Hezjod i para wyjątkowo żywych biegaczy.
W kolekcji muzealnej muzeum znajduje się wiele ważnych mozaik odzyskanych z ruin Pompei i innych miast Vezuvian. Obejmuje to Mozaikę Aleksandra, pochodzącą z około 100 rpne, pochodzącą z Domu Faun w Pompejach. Przedstawia bitwę między armiami Aleksandra Wielkiego i Dariusza III Persji. Inna mozaika znaleziona jest w gladiatorkiej myśliwce przedstawionej w mozaice znalezionej w Willi Figurowanych Stolic w Pompejach.
Muzeum posiada drugą co do wielkości kolekcję artefaktów egipskich we Włoszech, po Museo Egizio w Turynie. Składa się głównie z prac z dwóch prywatnych kolekcji, złożonych przez kardynała Borgię w drugiej połowie XVIII wieku, oraz Picchianti w pierwszych latach XIX wieku. W ostatnim przegrupowaniu galerii dwa jądra zostały wystawione osobno, podczas gdy w pomieszczeniu łączącym wyświetlane są inne przedmioty, w tym artefakty egipskie i „pseudo-egipskie” z Pompei i innych miejsc w Kampanii. W nowym układzie kolekcja stanowi zarówno ważny zapis cywilizacji egipskiej od Starego Królestwa (2700-2200 B. C.) aż do epoki Ptolemeusza-Rzymu.
Sekretny gabinet (Gabbinete) lub Sekretny pokój to nazwa monarchii burbońskiej, która dała prywatne pokoje, w których znajdowała się ich dość bogata kolekcja przedmiotów erotycznych lub seksualnych, głównie pochodzących z wykopalisk w Pompejach i Herkulanum. Dostęp był ograniczony tylko do osób w starszym wieku i znanych obyczajów. Pokoje nazywano także gabinetami spraw zastrzeżonych, obscenicznych lub pornograficznych. Po rewolucji 1848 r. Rząd monarchii zaproponował nawet zniszczenie przedmiotów, obawiając się implikacji ich własności, które zniszczyłyby monarchię lubieżnością