Klasztor San Pietro pochodzi z X wieku, jako fundacja biskupia i uzyskał niepodległość w 1148 roku. Po okresie kryzysu, w 1434 roku został połączony ze Zgromadzeniem św. Justyny, a następnie z Cassinese. Został rozsławiony przez mnichów, którzy błyszczeli w swoich badaniach (B. Bacchini) lub którzy mieli wysokie role, z których dwóch zostało kardynałami. Tłumiony podczas rewolucji francuskiej (1796), został ponownie otwarty przez księcia Modeny, a następnie ponownie zamknięty przez Dom Sabaudzki (1866). W obu przypadkach jeden mnich pozostał na stanowisku proboszcza. Oprócz krótkiego okresu (1926-1938) mnisi benedyktyńscy zawsze mieszkali w tym opactwie.

Obecny kościół klasztorny pochodzi z końca XV wieku i został konsekrowany w 1518 roku. Wspaniały renesansowy klasztor pochodzi z tego samego okresu. Fasada kościoła była dziełem P. Barabaniego, z dekoracjami terakotowymi braci Bisogni i równie ciekawym szczytem dzwonowym. Wewnątrz znajdują się różne terakotowe dekoracje A. Begarelli i obrazy F. Bianchi Ferrari, E. dell'Abate, J. Cavedone, G. delle Catene, J. van Ghelde, GB Ingoni, L. Lana, P. Munari, G. Romanino, C. Ricci, E. Setti, G. Taraschi, F. da Verona i inni. Piękne drewniane prezbiterium autorstwa G. F. Testi. Oprócz pięknych frontów w scaglioli na wszystkich ołtarzach znajduje się również majestatyczny XVI-wieczny organ G. B. Facchettiego. Zakrystia ozdobiona jest freskami G. da Vignoli i pięknymi drewnianymi meblami G. Brennony.

Wydawałoby się, że od X wieku klasztor benedyktyński posiadał przychodnię, przynajmniej dla wewnętrznego ambulatorium, ale dopiero w XVI wieku kompleks opactwa został odbudowany przeniósł się na swoją pozycję blisko głównego wejścia. Z tego okresu, a przede wszystkim w następnych stuleciach, a więc do reformy zdrowia w drugiej połowie XVIII wieku, benedyktyńska przychodnia była, ze względu na swoje znaczenie, punktem centralnym usług medycznych i farmaceutycznych miasta i całego księstwo.

Oferowane produkty obejmowały różne słynne preparaty z przypraw i kwiatów uprawianych na sąsiednim dziedzińcu. Przygotowali także „pasty do perfum” przy użyciu kadzidła i jałowca, mirry i goździka, a przede wszystkim „Theriac”, dla których klasztor miał księcia wyłącznie do produkcji i sprzedaży. „Theriac” został wykonany z macerowanego mięsa samicy żmii ze Wzgórz Euganejskich, nie był w ciąży i schwytany kilka tygodni po zimowej hibernacji. Głowę i wnętrzności usunięto, resztę gotowano w osolonej wodzie, aromatyzowano, zmielono i ugnieciono suchym chlebem, a następnie zmieszano z opium i ostatecznie uformowano w kulki wielkości orzecha włoskiego i wysuszono. Uznano go za lekarstwo na długą listę chorób.

Zamknięta w 1796 r. Poradnia została ponownie otwarta w 2007 r. i sprzedaje produkty z innych włoskich i europejskich klasztorów benedyktyńskich.