Klasztor Benedyktynów został założony w 1558 roku. Oryginalna konstrukcja przeszła kilka modyfikacji i rekonstrukcji z powodu destrukcyjnych wydarzeń naturalnych, które w 1669 i 1693 roku zdenerwowały Katanię i zniszczyły znaczną część budynku.

Przebudowa - rozpoczęta w 1702 r. - obejrzała w pracy głównych sycylijskich architektów - Ittara, Battaglię, Battaglię Santangelo, Palazzotto - i Giovana Battistę Vaccariniego, który podpisze wiele najważniejszych dzieł sycylijskiego baroku z XVIII wieku.

Oprócz klasztoru znajduje się nowy klasztor, ogród, Caffeaos i przestrzenie przeznaczone na codzienne i zbiorowe życie mnichów: biblioteka, kuchnie, skrzydło nowicjatu, refektorzy, chór nocny ,

Kościół San Nicolò the Arena, dołączony do nowego kompleksu klasztornego, pozostanie niedokończony w głównej fasadzie. Klasztor staje się jednym z największych klasztorów w Europie.

W 1866 roku klasztor benedyktyński został skonfiskowany, przechodząc do domeny królewskiej, a następnie powierzony gminie Katania. W 1977 r. Gmina przekazała go Uniwersytetowi w Katanii, który stał się siedzibą historycznego Wydziału Literatury i Filozofii.

Po renowacji przez architekta Giancarlo De Carlo klasztor został uznany przez Region Sycylijski za dzieło współczesnej architektury. Podczas prac ujawniły się pozostałości rzymskiego miasta: cała rzymska dzielnica, zaprojektowana przez osie drogowe Cardum i Decumanus Maximus oraz obecność domusa z późnych okresów hellenistycznych i cesarskich. Wykopaliska są widoczne na głównym dziedzińcu i pod kompleksem dawnych stajni.