Projekt utworzenia muzeum został zatwierdzony 7 maja 1999 r. Przez Komitet, który promuje inicjatywy kulturalne na rzecz nominacji Bolonii jako „Stolicy Kultury w 2000 r.”, Co dało jej również środki na rozpoczęcie działalności działalność uwięzienia w muzeum. Cele, jakie stawia sobie utworzenie Muzeum Opieki Społecznej, to dwie kategorie osób: kategoria pielęgniarska w konkretnym przypadku z jednej strony (a bardziej ogólnie jedna z pracowników służby zdrowia), a z drugiej strony kategoria obywateli. Pionierskie doświadczenie w tworzeniu Muzeum Usług Pielęgniarskich pozwoli, w odniesieniu do pracowników służby zdrowia,: - cofnąć się w kierunku odkrywania początków i ewolucji zawodu, którego znaczenie dla funkcjonowania usług i struktury od dawna były niedoceniane. Konsekwencje tego niedoszacowania były negatywne dla prestiżu społecznego i dla tej samej „widoczności” tej kategorii, jeśli chodzi o relacje z użytkownikami i innymi kategoriami szpitali. - uczynić z tego muzeum centrum promocji kulturalnej i zawodowej, które będzie miało przewagę w kategoriach pielęgniarskich. Na przykład poprzez inicjatywy, które pozwalają na spotkanie, dyskusję i konfrontację pracowników na temat problemów, oczekiwań i wartości ich kategorii (takich jak: stały pokaz ekranu, spotkania, prezentacja książek itp.). W ten sposób muzeum nie ograniczy się do bycia jedynie „depozytem”, nawet jeśli jest cennym, pamięci pielęgniarskiej, ale może stać się napędzającym kontekstem innowacyjnego impulsu do kategorii ku przyszłości. W muzeum zgromadzono dowody różnych typologii (fotograficznych, ilustracyjnych, dokumentalnych) i materiałów pomocniczych z czasów, które opisują ewolucję zawodu pielęgniarki w historyczno-kulturowym kontekście Bolonii i stanowią pierwszy rdzeń pamięci historycznej tego zawodu . W pokojach muzeum są wystawione mundury, termometry, igły, naczynia i wyroby ze szkła, które opowiadają o działalności pielęgniarskiej od XVIII wieku. Opis pochodzi z witryny internetowej: http: // www. lub. to