Kościół Santa Maria Maddalena wychodzi na mały plac Santa Maria Maddalena, niedaleko Porta San Tomaso.

Pierwotny kościół, od początku powierzony gerolimini, został zniszczony na początku XVI wieku, aby zrobić miejsce dla nowych murów miejskich. Został on jednak odbudowany na obecnym miejscu i konsekrowany w 1588 roku.
Po zniesieniu gerolymów, w 1772 roku kompleks został przydzielony do Urszulanek. W 1810 roku, kiedy klasztor został zamknięty, a pobliski kościół parafialny San Bartolomeo został stłumiony, został ogłoszony oddziałem Santa Maria Maggiore. Zamiast tego klasztor był wykorzystywany jako dom spokojnej starości do 2012 r. Od 1925 r. Był parafialny.

Fasada kościoła dwuspadowa jest pionowo trójdzielna z gołymi pilastrami, wyciętymi centralnie za pomocą poziomego gzymsu z naciągiem i zwieńczonym cienkim architrawem, na którym spoczywa naczółek. Sześć powstałych partycji jest zajętych przez otwór: cztery okna w bocznych panelach, portal i, powyżej, nie ozdobione okno różane. Niektóre ślady siedemnastowiecznych fresków zajmują powierzchnie trzech dolnych paneli; jedyną wyróżniającą się postacią jest przedstawienie św. Marii Magdaleny namalowane na tympanonie portalu.

Wewnątrz budynku znajduje się jedna nawa; zachowały się obrazy przypisywane Carletto Caliari, Antonio Beni, Giovan Battista Canal, Simone Forcellini, Jacopo Marieschi i Antonio Molinari, a także ołtarz Noli me tangere przypisany szkole Veronese. Należy również wspomnieć o rzeźbach Giovanniego Marchiori przedstawiających wiarę i nadzieję (XVIII wiek).
Kościół otoczony jest dzwonnicą, której dzwonnica jest otwierana przez ościeżnice z ostrym łukiem. Największa