Cmentarz, stanowiący tło dla miejsca katedry po jego północnej stronie, był ostatnim pomnikiem, który został zbudowany, począwszy od 1277 r. Pod dowództwem Giovanniego di Simone.

Zostało nazwane Campo Santo, ponieważ tradycją było to, że ziemia została tutaj zmieszana z ziemią z Ziemi Świętej, osadzona na statkach Pisan powracających z 3. Krucjaty. Ten duży budynek miał pomieścić sarkofagi i inne groby skupione przez wieki wokół katedry. Z tego powodu w 1277 r. Biskup Federico Visconti podpisał akt darowizny tej ziemi na budowę „zamkniętej przestrzeni” do wykorzystania jako cmentarz. Początkowo przybrał kształt kościoła poświęconego Trójcy. Praca została przerwana częściowo z powodu porażki Pizy w bitwie pod Meloria; kiedy wznowiono go w XIII wieku, budynek uzyskał niemal idealnie prostokątną formę z centralnym klasztorem.

Ściany zewnętrzne wykonane są z białego marmuru, z 43 martwymi łukami i dwoma drzwiami. Drzwi wschodnie są głównym wejściem, powyżej którego znajduje się gotyckie tabernakulum, wyrzeźbione w drugiej połowie XIV wieku, zawierające figurę Dziewicy i Dziecka oraz czterech świętych. Wewnątrz znajduje się klasztor z ozdobnymi gotyckimi łukami, pod którym znajduje się wiele rzymskich sarkofagów, niegdyś używanych do pochówku ważnych ludzi.

W 1360 roku rozpoczęły się prace nad freskami wzdłuż ścian korytarzy, których tematy związane były z tematyką życia i śmierci. Między innymi są to prace Buonamico Buffalmacco i Francesco Traini, z których pierwszy był autorem słynnego Triumph of Death, a drugi Crucifix. W kaplicy Aulla wiszą „lampa Galileusza”, która kiedyś wisiała w katedrze; obserwując go, Galileo myślał o teorii wahadła. Wielki łańcuch wiszący na ścianie jest częścią tych, które zamknęły wejście do Porto Pisano.

Po porażce Pizy na Melorii w 1284 r. łańcuchy zostały zerwane i wysłane do Genui, aby powrócić dopiero po zjednoczeniu Włoch.