Katakumby Kapucynów w Palermo (również Catacombe dei Cappuccini lub Katakumby Kapucynów) to katakumby pogrzebowe w Palermo na Sycylii w południowych Włoszech. Dziś stanowią one nieco makabryczną atrakcję turystyczną, a także niezwykłą historię.

Klasztor kapucynów w Palermo wyrósł z pierwotnego cmentarza w XVI wieku, a mnisi zaczęli wydobywać krypty poniżej. W 1599 roku zmumifikowali jedną ze swoich liczb, niedawno zmarłego brata Silvestro z Gubbio, i umieścili go w katakumbach.
Ciała zostały odwodnione na stojakach z rur ceramicznych w katakumbach, a czasami później umyte octem. Niektóre ciała były zabalsamowane, a inne zamknięte w szczelnych szklanych szafkach. Mnisi zachowywali się z codziennym ubraniem, a czasami z linami, które nosili jako pokutę.

Pierwotnie katakumby były przeznaczone tylko dla zmarłych braci. Jednak w następnych wiekach stał się symbolem statusu, który miał zostać pochowany w katakumbach kapucyńskich. W swoich testamentach miejscowi luminarze prosili o zachowanie pewnych ubrań lub nawet o regularne zmienianie ich ubrań. Kapłani nosili szaty duchowne, inni byli ubrani zgodnie ze współczesną modą. Krewni odwiedzali by modlić się za zmarłych, a także utrzymywać ciało w stanie reprezentacyjnym.
Katakumby utrzymywano dzięki darowiznom krewnych zmarłego. Każde nowe ciało zostało umieszczone w tymczasowej niszy, a następnie umieszczone w bardziej trwałym miejscu. Dopóki składki były kontynuowane, ciało pozostawało na swoim miejscu, ale gdy krewni nie wysyłali już pieniędzy, ciało odkładano na półkę, dopóki nie wznowiono płatności.
Ostatnim zakonnikiem pochowanym w katakumbach był brat Riccardo w 1871 roku, ale inni sławni ludzie nadal byli pochowani. Katakumby zostały oficjalnie zamknięte w 1880 roku, ale turyści nadal odwiedzali. Ostatnie pochówki pochodzą z lat 20. XX wieku. Jednym z ostatnich, który został pochowany, była Rosalia Lombardo, która miała prawie dwa lata, a jej ciało jest nadal nienaruszone, zachowane dzięki procedurze, która została utracona na dziesięciolecia, ale została niedawno odkryta na nowo.
Zabieg balsamowania, przeprowadzony przez profesora Alfredo Salafię, polegał na zabiciu bakterii formaliną, na wysuszeniu organizmu alkoholu, glicerynie, aby powstrzymać ją od przesuszenia, kwasu salicylowego na zabicie grzybów i najważniejszym składniku, solach cynku (siarczan cynku i chlorek cynku), aby nadać sztywności ciału. Wzór to 1 część gliceryny, 1 część formaliny nasyconej zarówno siarczanem cynku, jak i chlorkiem oraz 1 część roztworu alkoholu nasyconego kwasem salicylowym.
Katakumby zawierają około 1252 mumii (jak wynika z ostatniego spisu ludności przeprowadzonego przez EURAC w 2011 r.), które pokrywają ściany. Hale są podzielone na kategorie: mężczyźni, kobiety, dziewice, dzieci, księża, mnisi i specjaliści. Niektóre ciała są lepiej zachowane niż inne. Niektóre są ustawione w pozach; na przykład dwoje dzieci siedzi razem w bujanym fotelu. Trumny były dostępne dla rodzin zmarłych, aby w określone dni rodzina mogła trzymać się za ręce i mogli „dołączyć” do swojej rodziny na modlitwie.
Znani ludzie pochowani w katakumbach to: pułkownik Enea Di Guiliano (w mundurze francuskiego Bourbon), Salvatore Manzella, chirurg, Lorenzo Marabitti, rzeźbiarz, Filipo Pennino, rzeźbiarz, syn króla Tunisu, który nawrócił się na katolicyzm, Giuseppe Velasco zwany także Velásquez, sycylijski malarz chińskiego pałacu w Palermo, Giuseppe Tomasi di Lampedusa mówi się, że jest pochowany w katakumbach, ale jest pochowany na cmentarzu obok nich.