Bazylika Sant'Andrea jest rzymskokatolicką ko-katedrą i bazyliką mniejszą w Mantui. Jest to jedno z głównych dzieł XV-wiecznej architektury renesansowej w północnych Włoszech. Na zlecenie Ludovico III Gonzagi kościół został zapoczątkowany w 1462 r. Według projektów Leona Battisty Alberti na miejscu zajmowanym przez klasztor benedyktynów, którego pozostaje dzwonnica (1414). Budynek został jednak ukończony dopiero 328 lat później. Chociaż późniejsze zmiany i rozszerzenia zmieniły projekt Alberti, kościół nadal uważany jest za jedno z najbardziej kompletnych dzieł Alberti. Wznosi się nad Piazza Mantegna.

Fasada, zbudowana w oparciu o istniejącą wcześniej dzwonnicę (1414), opiera się na schemacie starożytnego Łuku Tytusa. Jest to w dużej mierze ceglana konstrukcja z utwardzonym tynkiem na powierzchni. Definiuje go duży centralny łuk, otoczony przez korynckie pilastry. Po prawej i lewej stronie łuku znajdują się mniejsze otwory. Nowatorskim aspektem projektu była integracja niższego rzędu, składającego się z karbowanych kolumn korynckich, z olbrzymim porządkiem, składającym się z wyższych, nieflaminowanych pilastrów. Całość zwieńczona jest frontonem, a nad nią sklepieniem, którego przeznaczenie nie jest dokładnie znane, ale przypuszczalnie ma zaciemnić okno otwierające się do kościoła za nim.

Ważnym aspektem projektu Albertiego była zgodność fasady z elewacjami wewnętrznymi, oba opracowania motywu łuku triumfalnego, arkady, podobnie jak fasada, mające na przemian wysokie łuki i znacznie niższe kwadratowe otwory.
Nawa jest zadaszona sklepieniem kolebkowym, jeden z pierwszych takich form był używany w tak monumentalnej skali od starożytności i prawdopodobnie wzorowany na Bazylice Maxentiusa w Rzymie. Alberti prawdopodobnie planował, aby sklepienie było kasetonowe, podobnie jak krótsze sklepienie kolebkowe wejścia, ale brak funduszy doprowadził do zbudowania sklepienia jako prostego sklepienia kolebkowego z kasetami, które następnie były malowane. Pierwotnie budynek zaplanowano bez transeptu, a być może nawet bez kopuły. Ta faza budowy zakończyła się mniej więcej w 1494 r.
W 1597 r. Dodano boczne ramiona i zakończono kryptę. Masywna kopuła (1732–1782) została zaprojektowana przez Filippo Juvarrę, a ostateczne dekoracje we wnętrzu zostały dodane za czasów Paolo Pozzo i innych pod koniec XVIII i na początku XIX wieku.

Celem nowego budynku było przyjęcie pielgrzymów, którzy odwiedzili go podczas święta Wniebowstąpienia, kiedy fiolka, którą wierni twierdzą, zawiera Krew Chrystusa, wyniesiona z krypty poniżej przez dziurę w podłoga bezpośrednio pod kopułą. Relikwia, zwana Preziosissimo Sangue di Cristo („Najdroższa Krew Chrystusa”), zachowana jest w Świętych Naczyniach, zgodnie z tradycją została przyniesiona do Mantui przez rzymskiego centuriona Longinusa, który zgarnął ziemię zawierającą krew. Relikwia została „odkryta na nowo” (secunda inventio) ca. 1049. Papież Leon IX uznał ten relikt za autentyczny w 1053 roku. Był bardzo czczony w okresie renesansu. Sanktuaria są pokazywane wiernym tylko w Wielki Piątek, a następnie wyprowadzane na ulicach Mantui w procesji.

W dzwonnicy znajduje się pięć dzwonów (A, C #, E, F #, A) odlanych w XIX wieku. W jednej z kaplic znajduje się grobowiec wczesnego renesansowego malarza Andrei Mantegny z jego figurą z brązu autorstwa Gianmarco Cavalliego; jego kaplica ma świętą rodzinę. Inne dzieła w kaplicach to freski ze szkoły Giulio Romano (dzieło Giulio jest obecnie kopią) i Correggio.