Od połowy XVII wieku sala teatralna działała w pałacu Giglio, za pośrednictwem Cartolerii, na końcu. rok i karnawałowe występy uczniów Collegio dei Nobili jezuitów. W 1822 r. Halę nabył Antonio Brunetti, który wynajął ją na przedstawienia kukiełkowe. Renowacja przeprowadzona kilka lat później, w 1830 r., Nie była wystarczająca do podniesienia małego teatru w kształcie kwadratu z czternastoma skrzynkami do poziomu „venale”, do czego dążył właściciel. Odziedziczony przez jego wnuków, Cesare i Emilio, w 1860 roku teatr ponownie otworzył operę muzyczną, a po remoncie został otwarty pięć lat później maskowaną piłką. Sala miała dwa poziomy balkonów i jedną galerię wspartą na żelaznych kolumnach, a malowane dekoracje były autorstwa V. Solmi i G. Lodi. Wyposażony w mobilny świetlik i inne nowoczesne urządzenia, takie jak system oświetlenia gazowego, teatr znał szczęśliwy i prestiżowy sezon popularnego sukcesu. W latach 70. XIX w. Odbywały się tam koncerty operetkowe i muzyki popularnej. Wśród znakomitych mecenasów z 1878 roku przypomnijmy sobie króla Umberto I i królową Margheritę, podczas gdy Crispi i Carducci byli wykładowcami konferencji, a Sarah Bernardt występowała w sztukach La Dame aux camélias i Frou-Frou.
Dzisiejsze poświęcenie teatru aktorce Eleonora Duse sięga 1898 roku po zmianie właściciela. Nowsze prace konserwatorskie rozpoczęły się w 1904 r. Po projekcie Lorenzo Collivy i 1940–1942, kiedy to wraz z inżynierem Paolo Grazianim teatr zyskał dzisiejsze perspektywy z szerokimi balkonami zastępującymi galerie. Słynne firmy zajmujące się recenzjami teatralnymi i muzycznymi, wraz ze śpiewakami i tancerzami, nadal występują i cieszą się widzami.